Vín & matur

Bloggið er flutt

2005-11-06T22:26:00.000Z

Bloggið er flutt á www.vinogmatur.is

Þar er hægt að fá allar upplýsingar um vínin sem Vín & matur flytur inn.

kv.
Arnar

Cuvée Juveniles fær fimm glös

2005-10-05T13:54:00.000Z

"... margbrotnasta og skemmtilegasta..."

Það hafa mörg vín frá vín og mat fengið fjögur glös í Gestgjafanum og ein fimm hafa hlotið titillinn "Vín mánaðarins". Cuvée Juveniles frá Torbreck er þó það fyrsta sem hlýtur fullt hús, fimm glös.

"Víngerðin Torbreck er ekki stór á mælikvarða áströlsku risafyrirtækjanna en
vínin frá henni vekja ávallt mikla athygli og eru jafnan á meðal rómuðustu vína Eyjaálfu. Þetta vín kemur frá Barossa og er samsett úr Miðjarðarhafsþrúgunum grenache, shiraz og mataro (sem nefnist mourvédre á frönsku). Það hefur meðalþéttan, kirsuberjarauðan lit og ríflega meðalopna angan sem er satt best að segja ein sú margbrotnasta og skemmtilegasta sem ég hef fundið í háa herrans tíð. Hún er ung og berjarík og minnir fyrst ákaflega mikið á vín frá Chateaunef-du-Pape en þarna blandast saman í ævintýralega ilmsinfóníu kirsuberjasulta, blóm, minta, vanilla, varalitur, möndlur (sælgætið góða), reykur, kryddjurtir og griplím. Í munni er vínið sýruríkt og vel byggt og rís hátt upp áður en það fjarar hægt og rólega út. Það er enn ungt með mjúk tannín og mikla endingu. þarna eru glefsur af þroskuðum þrúgum, kirsuberjum, sveskju, dökku berja-kompott, vanillu, apríkósusultu og tóbaki. Minnir aðeins á pinot noir frá heitu landi. Hafið það með bragðmikilli villibráð, flottri nautasteik eða lambakjöti elduðu með miklu af rósmaríni og hvítlauk. Í reynslusölu vínbúðanna [þ.e. fæst í Heiðrúnu og Kringlunni eingöngu] 2270 [kostar reyndar 2.390 krónur]. Mjög góð kaup. Hiti: 17-19°C. Geymsla: Það er gaman að setja nokkrar flöskur í kjallarann af þessu víni og smakka næstu 6-8 árin. Er þó tilbúið núna."

Ætli ég eigi nóg af þessu ?

Dark, dense and chewy - Vinas de Gain frá Artadi

2005-09-15T21:46:00.000Z

Oft þarf ég að taka dágóða stund til að finna réttu orðin til þess að lýsa víni. Þá dettur mér stundum í hug orð sem ég þekki úr öllum þeim bókum og tímaritum er fjalla um vín á ensku en get með engu móti þýtt með góðu móti.

Það er einhvern veginn ómögulegt að segja að mér þyki Vinas de Gain 2002 frá Artadi tyggilegt, tyggjanlegt eða tuggið heldur virkar betur að kalla það "chewy". "Chewy" vín er vín sem er dáldið holdugt, kjötmikið en ekki of þungt heldur gott að kjammsa dáldið á, það fyllir vel í góminn, er mátulega stamt og bragðending frekar löng.

M.ö.o. "tyggilegt".

Það er ekki beinlínis hægt að segja að Vinas de Gain frá Artadi hafi flogið úr hillum Vínbúðanna og mun það væntanlega ekki gera það héreftir nema þá beint til himna — þegar það lýkur árssamningi sínum á Reynslu. Vonandi verða þó einhverjir búnir að tryggja sér flösku eða þrjár áður en yfir lýkur því þetta er svo sannarlega gott vín. Steingrímur gaf því 18/20 stig í Mogganum og kallaði það m.a. "fágað og flott".

Þannig fannst mér vínið akkúrat vera þegar ég smakkaði það fyrst í Barcelona fyrir um ári síðan. Það smellpassaði líka með spænsku hráskinkunni og kjötinu er á eftir fylgdi. Þetta er talsvert höfugt vín, í nefi vottur af myntu, krækiber og áberandi sætuvottur sem Steingrímur kallar "kókoskonfekt" en Rakel "appelsínumarsípan". Ávöxtur er nokkuð þéttur; "mikill svartur ávöxtur í munni" segir Steingrímur. Það vottar af biturleika sem gerir það að verkum að vínið hentar betur með mat en eitt og sér — hver drekkur vín ein og sér hvort sem er.

Annað erum við Steingrímur sérstaklega sammála um, vínið er "alls ekki dæmigert fyrir héraðið". Rioja vín hafa stundum verið dáldið þreytt eftir langa eikarlegu finnst mér en hér er á ferðinni ungt og sjálfstætt vín. Það ber vott um frönsk áhrif en sömuleiðis finnst mér ég finna tengingu við Torbreck frá Ástralíu. Hugsanlega er það vegna þess að vínviðurinn er gamall eins og í Torbreck vínunum, sætan í nefinu ber vott um það.

Er rósmarín í Tempier Cuvee Classique 2003 ?

2005-09-11T21:14:00.000Z

Kermit Lynch er víninnflytjandi í Berkeley í Kalíforníu og einn þekktasti vínspekúlant Bandaríkjanna. Hann hefur skrifað bækur eins og Adventures on the Wine Route sem lýsir ævintýrum hans í vínlendum Frakklands. Hann er ástríðumaður í húð og hár, skrifar heillandi lýsingar og er mjög fyndinn og einlægur.

Kermit flytur inn Domaine Tempier til Bandaríkjanna. Hann er búinn að vera í hálgerðu fóstri hjá Tempier gegnum áratugina og endaði á því að kaupa sér hús ekki langt frá þar sem hann dvelur fleiri mánuði á ári.

Hann sendi nýverið frá sér skemmtilega lýsingu í fréttabréfi fyrirtækis síns á Bandol Cuveé Classique 2003 frá Tempier (2001 árg. í 49. sæti á Wine Spectator Top 100 árið 2004). Hann rifjaði upp pizzeríu í Provence sem hann sótti gjarnan og pantaði þá pizzu með sveppum og lambakjöt á eftir. Kjötið var grillað en áður en það var sett á grillið setti kokkurinn rósmarínstilka. Þegar stilkarnir voru farnir að brenna fjarlægði hann þá og setti á disk. Síðan steikti hann kjötið. Þegar kjötið var tilbúið setti hann það ofan á diskinn með rósmarínstilkunum og þá gaus upp þessi ómótstæðilega lykt sem minnti hann á ilminn úr víninu.

Muna að prófa þetta næst.

Tvö rauðvín frá Provence fá 19/20 í Mogganum

2005-09-11T20:36:00.000Z

Steingrímur í góðu skapi:

"Það er ekki oft sem vín frá Provence sjást í ÁTVR, hvað þá toppvín. Það ber því að fagna er vín á borð við Domaine Tempier sést í hillunum. Þetta er framleiðandi á AOC-svæðinu Bandol við Miðjarðarhafsströnd Frakklands milli Marseille og Toulon sem talinn er vera einn fremsti - ef ekki sá fremsti á svæðinu. Raunar ganga sumir svo langt að segja að Tempier sé sá framleiðandi sem nota eigi sem viðmið þegar gæði Bandol-vína eru metin. Það er Peyraud-fjölskyldan sem hefur annast Domaine Tempier frá því á fjórða áratug síðustu aldar (er ungur maður úr Peyraud-fjölskyldunni giftist inn í Tempier-fjölskyduna) og hefur lagt mikinn metnað í að Bandol-vínin komist á kortið ekki bara sem gæðavín heldur vín sem hefur sýnt og sannað að það geti þroskast og batnað við langtímageymslu ekki síður en frægustu vín Bordeaux og Rónardalsins. Þrúgan sem myndar uppistöðuna í Tempier heitir Mourvédre og er hún einnig töluvert notuð í Rón og er m.a. að finna í flestum Chateauneuf-de-Pape blöndum.
Domaine Tempier 2003 er stórt vín, rúsínur, rauðir ávextir, rósir og áfengi (þetta er 14% bolti) í nefi í bland við hesthús og leður sem eru rétt farin að gægjast fram. Allt yfirbragð ungt, það er frábært núna en geymsla í 5-8 ár myndi verðlauna þá er hafa ánægju af þroskuðum vínum. 2.690 krónur. 19/20.
Annað suður-franskt rauðvín sem nú er nýbyrjað í reynslusölu er Mas de Gourgonnier 2003 sem er lífrænt ræktað vín frá framleiðslusvæðinu Les Baux de Provence. Ungt og öflugt, þungur, þurr og kröftugur dökkur berjaávöxtur, töluverð eik og þurrkaðar jurtir, jarðbundið og heitt. Í munni bjart og sýrumikið með kröftugum tannínum. Hefði gott af 1-2 ára geymslu en blómstrar vel og mýkist með mat. Þetta er einstaklega gott vín á hvaða mælikvarða sem er, en á því verði sem það býðst er það með bestu kaupum í vínbúðunum í dag. 1.590 krónur. 19/20.

Vin Santo - heilagt sætvín frá Toscana

2005-09-08T11:54:00.000Z

Fá vín gera mér eins vel kleyft að upplifa angan og anda heils héraðs eins og Vin Santo gerir fyrir Toscana.

Ýmsar skýringar eru á nafngiftinni "heilagt vín" t.d. að vínið hafi verið búið til á degi allra heilagra í byrjun október, að vínið hafi verið notað sem messuvín, að vínið sé "heilagt" vegna þess að prestur læknaði sjúka með því að láta þá drekka vínið í plágunni 1348, eða að nafnið sé tilkomið vegna tóms miskilnings þegar að réttrúnaðarklerkurinn Bessarion kallaði það "xantos" árið 1439 sem á hans máli þýddi einfaldlega "gullið". Allavegana, nafnið hefur eitthvað með kirkjuna að gera — og því hugsanlega heilagt !

Liturinn er svo sannarlega oft gullinn, oft með brúnleitum eða appelsínugulum tilbrigðum. Þrúgurnar eru a.m.k. 70% Trebbiano og Malvasia og að hámarki 30% aðrar hvítvínsþrúgur (ein útgáfan leyfir einnig rauðvínsþrúguna Sangiovese). Eftir uppskeru eru þær látnar þorna á þurrum loftum, ýmist á mottum eða hengdar upp, í u.þ.b. 2-5 mánuði þar til þær verða að hálfgerðum rúsínum. Þá eru þær pressaðar og sætur safinn settur í viðartunnur (alls konar viður, oftast eik eða kastanía) til að gerjast og þroskast í a.m.k. 3-5 ár.

Gott Vin Santo getur verið þurrt og biturt (oxiderað) eins og sérrí, dísætt og allt þar á milli. Oft er hægt að lesa út úr áfengismagni vínsins hvers lags það er, því hærri prósenta þeim mun þurrara er vínið og svo öfugt. Getur það rokkað milli u.m.b. 10-18%, allt eftir aðferðum og smekk framleiðandans. Einnig er vínið sætara því lengur sem þrúgurnar voru þurrkaðar. Vin Santo er hreint vín, þ.e.a.s áfengi er aldrei bætt út í eins og gert er með sérrí eða portvín.

Vin Santo er dýrt vín. Það er aldrei beinlínis praktískt að búa það til því magnið er svo lítið (samanskroppnar þrúgur + mikil uppgufun við þroskun í tunnum) og krefst sérstaks umstangs. Flestir framleiðendur í Toscana búa það samt til og góður framleiðandi gerir það af miklu stolti og ástríðu.

Sem sætvín er lógískt að drekka Vin Santo eftir mat. Það er hefð að dýfa cantucci möndlukexi í vínið en betri vína er best notið einna og sér. Sum sætvín er einfaldlega of góð til að geyma þar til við enda mikils málsverðar, sérstaklega ef talsvert léttvín hefur verið drukkið á undan, — þau eru nægt tilefni út af fyrir sig en ég hef prófað að drekka slík vín á undan mat og virkar það bara vel en fer samt eftir öðrum mat og víni er á eftir fylgir, sætleiki þess slævir nefnilega bragðlaukana (gott að hreinsa með einhverju t.d. vatni og brauði).

Vín & matur flytur inn tvö Vin Santo frá Toscana sem bæði fást í Heiðrúnu og Kringlunni, annað frá Fontodi og hitt frá Castello di Querceto (byrjar 1. okt).

Folaldakjöt, Sandrone og Þorvaldur Skúlason

2005-09-04T22:25:00.000Z

Vorum á opnun í Listasafni Íslands í gær. Verk Þorvaldar Skúlasonar stóðu upp úr. Mamma sagði mér þegar hann kom á Matstofu Austurbæjar til afa, fátækur einfari og hálf ræfilslegur með lúinn hatt. Kjarval borðaði þar líka, aðallega skyr, og gerði upp reikninginn með málverki. Amma og afi vildu þó bara kurteislega fá lítið málverk enn ekki það stóra sem hann bauð þeim!!!

Við hittum Þorra og Sigrúnu á opnuninni, þau voru sammála okkur um hið mikla ágæti verka Þorvaldar. Þau lofuðu líka folaldakjöt sem þau voru nýbúin að kaupa í Hagkaup og sögðu mér hversu sýran og biturleiki hins magra og mjúka folaldakjöts smellpassaði með ítölskum rauðvínum, sérstaklega frá Toscana og Piemonte, en ég verð að viðurkenna að ég man ekki eftir í fljótu bragði að hafa borðað folaldakjöt öðruvísi en í bjúgum fyrir utan grafið að hætti Ostabúðarinnar Skólavörðustíg. Ég skundaði því í Hagkaup og keypti síðustu fillet-sneiðina og svolítinn innanlærisvöðva.

Í kvöld skellti ég þessu á grillið og drukkum við með Barbera d'Alba 2002 frá Luciano Sandrone, mikið ítalskara verður það ekki. 2002 árgangurinn í Piemonte var slæmur og framleiddi Sandrone nánast engin Barolo vín það árið. 2002 Barbera d'Alba frá Sandrone fékk t.d. einungis 83 stig í Wine Spectator en þá lágu einkunn verðskuldar vínið þó alls ekki. Meira að segja sum skjaldbökuvínin frá Ástralíu (fjöldaframleidd vörumerkjavín með dýri á miðanum) fá hærri einkunn. Það sýnir reyndar hversu einkunnir WS eru oft á skjön þegar ólíkir einstaklingar gagnrýna ólík landssvæði.

Barbera d'Alba frá Sandrone er heillandi vín með mikla og opna angan af sætum berjum (sólber segir Rakel) og vanillu úr eikinni, kjöti og jörð. Það er hellingur af "terroir" í þessu víni. Rakel fann líka appelsínu, eða frekar granatepli (sammála). Vínið er mjög jarðbundið og einhvern veginn einlægara en í sumum "betri" árgöngum. Það er helst að veikleiki árgangsins komi í ljós í munninum því vínið er einstaklega sýrumikið, jafnvel fyrir Barbera sem er annars mjög sýrurík þrúga. Tannín eru mild og vínið ákjósanlegt með feitum mat þar sem sýran heggur á fituna og lyftir honum upp.

Eina Chianti Classico frá 2002 sem Þorri er sáttur við

2005-09-02T21:08:00.000Z

Eins og Steingrími í Morgunblaðinu, sem gaf Fontodi Chianti Classico 2002 19/20 stig, finnst Þorra vínið mjög gott — í nýjasta Gestgjafanum gefur hann því fjögur glös og nafnbótina "mjög góð kaup".

"Þetta Chianti Classico vín er frá 2003 [hann hafði réttan árgang í fyrirsögn en rangan í texta, á að vera 2002] er sennilega það eina í þessum slaka árgangi sem ég hef verið verulega sáttur við (en verð auðvitað að taka það fram að ég hef ekki smakkað þau öll) en það er ljóst að hér hafa framleiðendur valið þá leið að skera mikið niður og velja einungis allra bestu þrúgurnar til að gæðin tækju ekki mikla dýfu eftir alla þessa góðu árganga á undan. Það er ríflega meðaldjúpt að lit með kirsuberjarauðan lit og þéttan kannt, þurrt og þétt í nefi og vel opið með flókinn ilm sem maður verður lengi hugsi yfir, enda eru þarna glefsur af kirsuberjum, vanillu, lakkrís, leðri, þurrkuðum berjum, nýrri mykju og reyktóbaki svo fátt eitt sé talið. Í munni er það einnig þétt, þurrt og flott. Ákaflega vandað og vel gert vín, ríkt af bragði, tannínum og sýru. Það er dæmigert fyrir héraðið og þrúguna með margslungið bragð af dökkum berjum, kirsuberjum, vanillu og hrámarsípani, kryddjurtum, tóbaki og jörð. Umhellið því núna 4-5 klukkustundum fyrir neyslu og hafið það með flottu nauta- og lambakjöti. Í reynslusölu vínbúðanna 1790 kr. Mjög góð kaup. Hiti: 17-19°C. Geymsla: Þetta vín getur þroskast næstu 7-9 árin í góðum kjallara."

Vínið með appelsínugula tappanum snýr aftur

2005-09-02T09:43:00.000Z

Nú eru 27 mánuðir síðan Vín & matur byrjaði að selja vínin sín í Vínbúðunum. Það voru einungis tvö vín til að byrja með, hvítvínið Casal di Serra frá Umani Ronchi á Ítalíu og rauðvínið Gotim Bru frá Castell del Remei á Spáni. Casal di Serra fór alla leið í kjarna og fæst nú víða en Gotim Bru féll úr sölu þar sem það var rétt svo undir kröfu um lágmarkssölu reynsluvína.

Gotim Bru er vín sem Parker hefur gegnum árið alltaf gefið topp einkunn, sú hæsta var fyrir 2000 árganginn sem fékk 91 stig. Þeir sem smökkuðu það virtust flestir á sama máli og Parker. Hvers vegna náði það þá ekki lengra í kerfi ÁTVR ef það var svona gott ? Kannski út af því að það var ekki frá Rioja eða vegna þess að það kostaði ekki undir 1.100 krónum.

Jæja, vínið er komið aftur. Það eru nokkrar flöskur eftir af 2001 árganginum sem eiga eftir að klárast í september en þá tekur 2003 árgangurinn við.

Við Rakel opnuðum Gotim Bru 2001 í gær. Já, það var gott. Vínið er ennþá sama mjúka og bragðmikla Gotim Bru en hefur slípast til svo varla er bugðu á því að finna. Vínið er svolítið feitt og kjötmikið og rann því einstaklega vel og auðveldlega niður með grilluðu kjúklingavængjunum, lamb væri ekki verra. Ég myndi segja að 2001 sé að toppa núna þótt gaman væri að sjá hvert það fer næstu 3-5 árin. 2003 verður yngra og villtara.

Hvers vegna ekki að geyma flösku af 2001 og bera saman við 2003 síðar í haust ?

Búrgúndarhvítvín og "Búrgúndarhvítvín"

2005-08-29T20:25:00.000Z

Grilluðum humar um helgina og buðum Valgeiri og Francois. Pennslaði olíu með hvítlauk á humarinn og bar svo fram með kryddsmjöri og ristuðu brauði. Einfalt og hrikalega gott.

Humar finnst mér alltaf kalla á svolítið ristuð hvítvín, þ.e.a.s. sem hafa verið þroskuð í eikartunnum að einhverju leyti. Chardonnay finnur sér ekkert ýkja oft stað í okkar eldamennsku en með humri er það eðal þó vissulega komi aðrar þrúgur vel til greina. Af okkar vínum gæti ég nefnt t.d. Plenio frá Umani Ronchi úr Verdicchio þrúgunni, Ferentano frá Falesco úr Roscetto þrúgunni, Woodcutter frá Torbreck úr Semillon þrúgunni og Santagostino frá Firriato úr Cataratto (og smá Chardonnay) sem öll eru þroskuð í eikartunnum að hluta í stuttan tíma.

Við drukkum hið sikileyska Santagostino, 2004 árgang. Ég hef drukkið það áður með humri og fellur það einstaklega vel með honum. Það er nefnilega ekki bara ristað og smjörkennt heldur einstaklega ferskt. Þessi hóflega eik, vanilla og smjör sem finnst í víninu og sú staðreynd að það er að hluta Chardonnay gerir það að verkum að vínið minnir mig mikið á góð Búrgúndarhvítvín. Búrgúndarhvítvín eru öll úr Chardonnay.

Síðan drukkum við alvöru Búrgúndarhvítvín sem ég hef geymt í nokkur ár: Meursault Cuvée Charles Maxime 1998 frá Domaine Latour-Giraud. Vínið keypti ég í Boston og hef þvælst með yfir Atlantshafið til Ítalíu og síðan til Íslands — kannski ekki furða að hin flaskan sem ég keypti hafi skemmst. Þessi var hins vegar í súperfínu lagi, ekta Búrgúndarhvítvín með smjöri, hóflegum eikartónum, mildum en djúpum ávexti og ennþá mjög ferskt. Sorglegt að ég eigi ekki meira því ég hefði gjarnan vilja sjá það þroskast næstu 5 árin eða svo.

100% lífræn vín

2005-08-19T16:32:00.000Z

Það er ekkert sérstakt keppikefli hjá mér að flytja inn vín sem eru lífræn. Góðir framleiðendur eru líka alltaf mjög meðvitaðir um heilsu plantanna og gæði jarðvegarins og nota því aldrei slæm efni nema af ítrustu varkárni og neyð. Vínin þeirra eru þó ekki 100% lífræn skv. ströngustu reglum. Engu að síður geta þau verið 100% lífræn, a.m.k. sum, í þeim árgöngum sem veðurfar er hagstætt og ávöxturinn heilbrigður af náttúrulegum ástæðum. Sem sagt, gæðaframleiðendur eru líklegir til að vera allt að því- eða fullkomnlega lífrænir jafnvel þótt það komi hvergi fram á flösku með opinberum stimpli.

"Lífrænt" er að mörgu leyti ákveðinn gæðastimpill. Yfirleitt eru lífrænir framleiðendur ekki bara ástríðufullir áhugamenn um heilbrigði lífríkisins alls heldur er þeim annt um að meðhöndla afurðina sem minnst. T.d. er líklegt að lífrænn vínframleiðandi noti minna súlfat og bæti minni sykri (ef það er leyfilegt á annað borð) o.s.fr.v. en framleiðendur geta víða notað hvort tveggja og samt kallast lífrænir. Hugtakið er því hægt misnota, t.d. lífræn vara sem framleidd er einungis til að uppfylla það skilyrði án þess að vera annt um gæði hennar að öðru leyti.

Vín & matur flytur inn nokkur 100% lífræn vín, ekki út af því að þau eru lífræn heldur út af því að þau eru góð.

- Fontodi Chianti Classico
- Mas de Gourgonnier Les Baux de Provence
- Casa de la Ermita Organic Crianza

Extra, extra! Forstjóri ÁTVR hissa á Víni & mat

2005-08-17T17:29:00.000Z

Fyrir tæpum mánuði síðan sendi ég bréf til Höskuldar, forstjóra ÁTVR, með nokkrar tillögur sem m.a. höfðu það að markmiði að auka fjölbreytni í hillum Vínbúðanna. Bréfið verður birt á blogginu í (mikið) styttri útgáfu og einnig verður sérstök útgáfa send í Moggann ef ég verð ekki drukknaður í vefsíðugerð fyrir Vín & mat. Höskuldur svaraði bréfinu og kann ég honum bestu þakkir fyrir.

Tveimur vikum síðar eða svo skrifaði Steingrímur í Morgunblaðið grein sem gagnrýnir einmitt innkaupareglur ÁTVR fyrir þá einhæfni sem þær hafa stuðlað að og að endurbættar reglur sem samþykktar voru um mánaðarmótin breyti engu þar um.

Eftir birtingu greinar Steingríms var hringt í nokkra innflytjendur gæðavína, Vín & mat m.a., til að kanna viðbrögð. Í stuttu máli sagt tók ég og hinir vel í grein Steingríms.

Þá var viðtal við Höskuld á Rás 2 og hann var alveg hlessa á þessum viðbrögðum birgjanna. Ég hef ekki heyrt viðtalið en hann ku hafa talað um Vín & mat, án þess að nafna nafnið, og furðað sig á þessum kvörtunartón.

Jæja, fréttin sem birtist í Mogganum var reyndar meira í æsifréttastíl og við birgjarnir kannski ekki alveg eins æstir og þar kom fram.

Ég hef hins vegar bara gaman að þessu og svolítið montinn að forstjóri ÁTVR sé að agnúast út í mann í útvarpi allra landsmanna.

Domaine Tempier - Cuvee Classique 2003

2005-08-12T22:25:00.000Z

75% Mourvedre, restin Grenache, Cinsault og 3% Carignan. Þroskað 18 mánuði í eikartunnum.

Ég smakkaði þetta vín síðast í júní þar til núna í kvöld. Ég var þá að lesa bók e. Richard Olnay sem inniheldur uppskriftir frá Lulu í Domaine Tempier og fróðleik um fjölskylduna og vínin... þar til ég stóðst ekki mátið, stökk á fætur og opnaði flösku. Nú liggur eitt glas í valnum, restin býður morgundagsins.

Allt við þetta vín er hefðbundið, í góðum skilningi þessa orðs. Miðinn hefur t.d. verið óbreyttur í 50 ár frá því vínið kom fyrst á markað, nokkurn veginn í þeirri mynd sem það er nú fyrir utan að hlutur Mourvedre hefur aukist í blöndunni.

Liturinn er fallegur, fremur ljós en djúpur, fjólublár með rauðbrúnni slykju og líkist því nokkuð góðu Búrgúndarrauðvíni.

Ilmurinn úr flöskunni var sætur, minnti mig á kanil og panna cotta. Glasið var fyrst um 0.5m frá mér og barst ilmurinn auðveldlega til mín. Án þyrls fann ég hlýjan ilm af kanil, sætu kryddi t.d. basíliku og svörtu "winegums". Við þyrl bættist lakkrís, áfengi og sýra, rjómi, steinefni og trjágróður. Mjög þéttur og fókuseraður ilmur með ótal fínlegri blæbrigðum sem hægt væri að skrifa eins langt ímyndunaraflið nær. Minnir aðeins á Barolo frá Sandrone í bæði ilmi og lit.

Öflugt í munni, sýruríkt og tannískt, villt sbr. gróður og sveit en vel gert. Hentar kröftugum mat sbr. Provence með t.d. hvítlauk, tómötum, fersku kryddu o.s.frv.
Rakel fann hlýja berjalykt og smá myntu, græna "lykt" t.d. lyngt. Reyndar segja þeir hjá Tempier sjálfir á vefsíðu sinni að maður finni "mosa" og hitta þeir naglann á höfuðið að sjálfsögðu. Rakel fannst vínið mjúkt og sætt fyrst í munni sem verður svo töluvert kryddað með keim af myntu.

Meira af rósavíni

2005-08-04T20:59:00.000Z

Fyrir stuttu fjallaði ég um rósavínið frá Tempier í Bandol, hugsanlega frægasta rósavín í heimi. Ég var þá nýbúinn að smakka nýja sendingu af víninu og reyna að kryfja það til mergjar.

Í bók sem ég á uppí hillu, Bacchus & Me, eftir Jay McInerney er einn kaflinn tileinkaður rósavínum. Höfundur rekur hvernig hann hefur upplifað rósavín í gegnum árin allt frá því hann pantaði Mateus rósavín með miklu stolti á fyrsta stefnumótinu sínu. Lítil þekking er þó oft verri en engin og eftir því sem vínkunnátta hans óx lærði hann að fordæma rósavín sem hann taldi þá vera hinn göróttasta drykk.

"Later, of course, as I discovered the joys of dry reds and whites, I learned to sneer at pink wine; it seemed—as Winston Churchill once remarked regarding the moniker of an acquaintance named Bossom—that it was neither one thing nor the other."

Þekking hans óx síðan enn frekar þar til hann lærði að taka þau aftur í sátt. Hann lýsir reynslu sinn af gæðarósavíni frá S-Frakklandi svo:

"I thought I´d died and gone to Provence, though in fact I was at my friend Steve's birthday party in the Hamptons."

Hann heldur síðan áfram og talar um almenna fordóma fólks gagnvart rósavíni og kennir því meðal annars fjöldframleiðslu af lélegum rósavínum eins og Blush og White Zinfandel frá Kalíforníu. Samt vill hann hiklaust meina að rósavín megi ekki taka of alvarlega, þau séu fyrst og fremst vín augnabliksins:

"Anyone who starts analysing the taste of a rosé in public should be thrown into the pool immediately."

Þar liggur hnífurinn grafinn. Jafnvel gæðarósavín eins og frá Tempier á ekki að taka of alvarlega heldur njóta þess, rösklega, með þeirri fjölbreyttu matargerð sem það passar við.

Þorri gefur skógarhöggsmanni fjögur glös

2005-08-01T11:05:00.000Z

Í sama blaði og La Primavera umfjöllunin fjallar Þorri um hvítvínið Woodcutter's Semillon 2003 frá Torbreck:

"Sem betur fer rekur stundum á fjörur Íslendinga framúrskarandi vín sem enginn sem áhuga hefur á víni ætti að láta fram hjá sér fara ."

Ok, ekki slæmt.

"Eitt þeirra er þetta semillon frá Barossa í Suður-Ástralíu, framleitt í víngerðinni Torbreck sem er lítil en umtöluð og eru vínin þaðan á flestum, ef ekki öllum, listum yfir bestu vín þessarar heimsálfu."

Vá, en hvernig smakkast það ?

"Það hefur ljósan, strágylltan lit og meðalopna angan af soðnum eplum, honeydew-melónu, apríkósukompotti, ananas og naglalakki og það er einnig vel jarðtengt með angan af steinefnum. Í munni er það verulega spennandi og karaktermikið með góða fyllingu, langt og nánast þykkt bragð sem er sýruríkt og ferskt. Þarna eru glefsur af eplum, appelsínuberki, apríkósum, vanillu og rjóma. Þetta er matarmikið og skemmtilegt hvítvín sem bætir miklu við einsleitt úrval hvítvína frá Ástalíu."

Þorri, með hvaða mat er það best ?

"Hafið það með bragðmiklum fiskréttum, fjúsjónmat, ljósu fuglakjöti og asískum réttum."

En Þorri, hvar fæst það ?

"Í reynslusölu ÁTVR 1980 kr. Mjög góð kaup. Hiti 8-20°C. Geymsla: Getur örugglega geymst í þónokkur ár en er ákaflega gott nú þegar."

Takk Þorri.

Vínlistinn á La Primavera

2005-08-01T10:26:00.000Z

"Vínlistinn á La Primavera er kapítuli út af fyrir sig. hann er sérlega vel heppnaður og hægt er að finna þar mörg frábær vín frá Ítalíu. Ef eitthvað er hefur hann tekið framförum frá því fyrir fjórum árum ... Frábær vínlisti."

Segir Þorri í nýjasta hefti Gestgjafans þar sem hann gefur veitingastaðnum La Primavera frábæra dóma og 4 1/2 stjörnu. Ég er dálítið stoltur af þessari umfjöllun um vínlistann. La Primavera byrjaði að kaupa af Vín & Mat fyrir 1.5 ári síðan og hefur vínum frá okkur á listanum fjölgað síðan þá - hann hefur, hmm..."tekið framförum". Í dag á enginn birgir eins mörg vín og Vín & Matur á vínlistanum.

Ekki hef ég pressað mikið á La Primavera til að ná svo mörgum vínum þar inn né hef ég boðið eigendum, Leifi og Ívari, til Kuala Lumpur. Gæði vínsins er eina skilyrðið, sem sýnir hversu mikill gæðaveitingastaður La Primavera er og mun vera um ókomin ár.

Vínin frá okkur á La Primavera eru:
Hvítt:
- Chiaramonte frá Firriato
- Vitiano Bianco frá Falesco
- Casal di Serra frá Umani Ronchi
- St. Valentin Sauvignon Blanc frá Appiano
- St. Valentin Gewurztraminer frá Appiano
Rautt:
- Chianti Classico frá Fontodi
- Flaccianello frá Fontodi
- Teroldego frá Foradori
- Nebbiolo d'Alba frá Luciano Sandrone
- Harmonium frá Firriato
- Sagrantino di Montefalco 25 Anni frá Arnaldo Caprai
Sætt:
- Vin Santo frá Fontodi
Grappa:
- Tiziano frá Rietine

Pinot Nero "Case Via" frá Fontodi

2005-07-29T09:31:00.000Z

Það er ekki beinlínis hægt að segja að Ítalir séu duglegir að gera vín úr þrúgunni Pinot Noir - betur þekktri sem Sideways þrúgan - enda víðast hvar of heitt fyrir þessa viðkvæmu þrúgu.

Fontodi í Chianti Classico framleiðir eitt slíkt, Pinot Nero "Case Via". Þegar við heimsóttum hann í vor fengum við eina flösku frá 1995 að gjöf svo við mættum komast að því hversu vel það gæti elst og þroskast.

Ég verð stundum pínulítið dapur þegar ég drekk vín eins og þetta, gerist t.d. oft þegar ég drekk sætvín. Hef ekki fundið almennilega skýringu á þvi en það hefur eitthvað að gera með það hvernig í einni flösku er hægt að samræma og hámarka gæði náttúru og mannlegrar getu. Þetta gerist ekkert frekar í ógurlega dýrum vínum heldur vínum sem hafa einhverja einlægni, jafnvel hógværð, samt mikinn karakter og jafnvægi sem endurspegla uppruna þeirra og gerir þau einstök.

Í punktunum mínum frá kvöldinu sem við drukkum vínið var ég sem sagt kominn í tragískar stellingar yfir þessu öllu saman og reyndi að finna útskýringar í grísku goðafræðinni á þessu ástandi án árangurs.

Vínið: Rakel fann sjávarilm í nefinu, skelfisk og sjávarseltu, og fannst mér það góður punktur enda hún með miklu betra og huggulegra nef en ég - en til þess að líta ekki illa út bætti ég við "já, svona eins og var á fiskistaðnum í sjávarmálinu við Adríahafið sem við heimsóttum í vor !". Rakel fann líka sæt ber (já) og tóbak (já) og kaffi (tja) í bragði. Ég fann líka appelsínu (þá sagði Rakel "blóðappelsína" sem var náttúrulegra réttara). Ég skrifaði líka ein hvers staðar "Fallegt vín - langar að gráta" en þá var ég á viðkvæma stiginu (sjá hér ofar). Liturinn var ljós að hætti Pinot Noir en djúpur og tær með aðeins appelsínuryðrauðan blæ. Þægileg sýra og mild tannín, svolítið ryðgað (jarðvegur) og sveitalegt. Frábært jafnvægi.

Niðurstaða: a) ég er hugsanlega ekki grískur hálfguð, b) já, þetta vín eldist vel og ég myndi gjarnan vilja meira.

James Halliday elskar Torbreck

2005-07-25T10:07:00.000Z

Vínrýnir dagblaðsins The Australian, James Halliday, var boðið ásamt öðru fyrirfólki í vínsmakk og matarboð til Torbreck (sjá grein). Hvert vín Torbreck kemur frá nokkrum mismunandi skikum sem hver hefur sinn karakter og var gestum boðið að smakka afurð hvers skika áður en þeim var blandað saman til að búa til hina endanlegu vínblöndu/vínflösku. Hr. Halliday var vægast sagt hrifinn af vín & mat, sem var matreiddur af Tetsuya Wakuda frá Sidney.

"Both as a winemaker and journalist I have been in countless such tastings but never has one fascinated me as much as this."

Síðasti skikinn sem var "smakkaður" var Moppa Shiraz:

"...the Moppa Shiraz, the 128 year old vines yielding half a tonne to the hectare and the cornerstone of RunRig, did flights of poetic fantasy come to a halt in the face of a wine of an intensity and lenght of flavour beyond anything I have previously encountered: essence of shiraz."

Woodcutter's Shiraz 2004 frá Torbreck gefur Halliday 91 stig. Það mun fást í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni 1. okt.

Rauða rækjan

2005-07-24T18:37:00.000Z

Það er hentugt að vísa í bók Gambero Rosso (rauða rækjan), Vini d'Italia, þegar fjallað er um ítölsk vín því einnkunnir þeirra ná yfir næstum alla framleiðendur þar í landi. Hún kemur út á hverju ári með einkunnum nýjustu árganga. Þeir gefa fjölda glasa eftir gæðum vínsins og getur vín fengið hæst 3 glös, svokölluð TRE BICCHIERI. 264 vín fengu TRE BICCHIERI í 2005 útgáfu bókarinnar.

3 glös - framúrskarandi vín
2 lituð glös - mjög góð vín sem komust í lokaumferð til þess að hljóta 3 glös en urðu ekki fyrir valinu
2 glös - mjög góð vín
1 glas - góð vín
0 glös - meðalgóð vín

M.ö.o. aðeins frambærileg vín hljóta yfir höfuð umfjöllun í Gambero Rosso, þau sem ekki hljóta einkunn hafa ekki verið nógu góð til þess að hljóta náð fyrir útgáfuna eða framleiðandinn ekki sent sýnishorn af því - sem gerist stundum þegar vín er ekki tilbúið er einkunnagjöfin fer fram. Vín framleidd í agnarlitlu upplagi fá ekki heldur einkunn sem útskýrir fjarveru margra sætvína.

Stjarna (*) aftan við ákveðið vín þýðir "góð kaup".

Tesco eykur fjölbreytni

2005-07-20T11:16:00.000Z

Tesco, sem selur 20% af víni á breska smásölumarkaðinum, hefur ákveðið að fækka víntegundum svk. grein á Decanter.com.

Þeir eru orðnir þreyttir á einsleitum og endalausum röðum af billegu Chardonnay og Shiraz. Í staðinn vilja þeir leggja meiri áherslu á breidd, sérstaklega í aðeins dýrari vínum.

"meiri áherslu á breidd, sérstaklega í aðeins dýrari vínum"

Óskandi ef þetta væru einkunnarorð ÁTVR. Hið núverandi, sjálfvirka innkaupakerfi ÁTVR gerir það hins vegar að verkum að þeir standa ráðalausir gagnvart einsleitninni.

Losun Tesco bitnar sérstaklega á áströlskum vínum þar sem einsleitnin hefur verið hvað mest (þ.e. vörumerkjavínin svokölluðu). Miðað við stærð Tesco eru þetta slæmar fréttir fyrir Ástrali sem eiga við offramleiðslu af víni að stríða um þessar mundir.

d'Arenberg Cadenzia 2003

2005-07-15T16:37:00.000Z

"In 2004, some of McLaren Vale’s top winemakers agreed to each release a wine under the name ‘Cadenzia’. Cadenzia has been taken from the meaning of cadenza, ‘a soloist virtuoso’, as inspiration to each winemaker to produce a wine with distinct regional identity featuring Grenache. "

Þessi texti af vefsíðu d'Arenberg lýsir nýjasta víninu þeirra Cadenzia 2003 og er það Grenache ásamt Shiraz og Mourvedre (GSM). Flöskunni er lokað með Zork.

Ég sit núna fyrir framan tölvuna og er að smakka þetta vín í fyrsta sinn. Ilmurinn er ótrúlega heillandi og sterkur og má finna þar eiginleika allra þrúganna þriggja. Mikil og góð fylling, mynta og jörð til að skapa karakter og jafnvægi, fín sýra og mild tannín.

Ég sendi tengiliði mínum hjá d'Arenberg, Cindy, póst og sagði henni að vínið "blew my socks off". Það mun verða eitt af 4 rauðvínum frá d'Arenberg sem koma í Vínbúðirnar í haust.

Er bara vín í víninu ?

2005-07-12T15:07:00.000Z

Ég fæ oft þessa spurningu. Sumir halda nefnilega að vín sé vín og nákvæmlega ekkert annað. Að vísu er vín ein náttúrulegasta afurð sem hægt er að neyta en þó er leyfilegt að bæta ákveðnum efnum samanvið.

Í síðasta bloggi sagði ég frá því að Bandaríkjamenn mættu bæta vatni í vínið. Það er bannað í Evrópu. Sums staðar í Frakklandi og víðar má bæta við sykri á meðan nánast öll Nýja Heimsríkin bæta við hinum ýmsu tegundum af sýru. Allt eru þetta efni sem finna má þegar í víninu og því felst viðbótin í að auka vægi ákveðinna þátta til að ná viðunandi jafnvægi.

En súlfúr ?

Það hljómar kannski ekki vel en Súlfur er það efni sem flestir vínbændur eiga sameiginlegt að bæta út í vín. Rétt eins og efnin nefnd hér ofar þá er súlfur þegar til staðar í víninu, t.d. verður það til við gerjun. Það er fyllilega meinlaust nema þeim örfáu sem hafa ofnæmi og finnst ekki í lykt né bragði sé það notað í hófi. Súlfur er spreyjað yfir vínakrana, það er notað til að hreinsa vínframleiðslutæki auk þess sem því er bætt í vínið. Meira að segja framleiðendur lífrænna vína í Evrópu mega nota það.

Til eru framleiðendur sem flagga því að þeir bæti ekki súlfur við vín og geta vín þeirra fyrir vikið oft verið mjög ilmrík þegar þau eru ung því súlfur getur deyft ilm ungs víns til skams tíma og þarf því að líða einhver tími þar til að áhrif þess dofni. Á hinn bóginn eru vín sem fá ekkert súlfur óstöðugari, eru viðkvæmari fyrir flutningum og hitasveiflum, eru líklegri til að skemmast vegna óhreininda osfrv. Vín án viðbæts súlfurs þarf því að meðhöndla með sérstaklega miklu hreinlæti og ávöxturinn þarf að vera afar heilbrigður ef ekki á að fara illa.

Vín úr vatni

2005-07-11T09:36:00.000Z

Í Biblíunni eru mörg góð dæmi sem sýna hversu neysla víns á sér langa og eðlilega sögu. Í brúðkaupinu í Kana (Jóhannesarguðspjall 2) hvetur móðir Jesús hann til að búa til meira vín þegar birgðir þrjóta. Hann breytir vatni í vín sem verður hans fyrsta kraftaverk.

Í heimi hins venjulega manns er vín hins vegar vín og vatn eitthvað allt annað - nema maður búi í Bandaríkjunum !

Enn á ný er komin upp sú staða í Evrópu að hefta aðgang bandarískra vína sem blönduð hafa verið með vatni en eru engu að síður kölluð "vín". Í Bandaríkjunum má nefnilega búa til vín úr vatni, þ.e.a.s. bæta vatni samanvið til að lækka alkóhól, eða vatni og sykri til að framleiða meira alkóhól til jafnvægis háu sýrustigi. Augljóslega eykst magn framleiðslunnar jafnframt við þessa ódýru viðbót. Þetta á þó yfirleitt aðeins við súpermarkaðsframleiðendurna stóru.

30% af heildarvínframleiðslu Evrópu fer hins vegar til Bandaríkjanna og því ólíklegt að nokkrar hömlur verði settar.

Tempier Bandol Rose 2004

2005-07-07T21:36:00.000Z

Smakkaði þennan árgang í fyrsta skipti fyrir nokkrum dögum. Þetta er sá árgangur sem nú fæst í Vínbúðunum. Það kom mér á óvart hversu lokað vínið var og velti ég því fyrir mér hvort hugsanlega væri það enn að jafna sig eftir ferðalagið því það er þekkt að vín sem eru mjög náttúrulega eins og þetta og hafa ekki verið stabílíseruð eru viðkvæm fyrir ferðalögum og geta þurft tíma til að jafna sig - það eru aðeins 2 vikur síðan það kom til landsins. Sömuleiðis var vínið smakkað fyrst of kalt - þetta er ekki eins og önnur rósavín sem drekkast beint úr ísskápnum. Kuldinn deyfir fínlegan en heillandi ilminn - það sýndi sig líka að þegar það var búið að standa var það búið að opna sig mun betur.

Þetta vín er því best að drekka við "kjallarahita", svona 15°C, og allt í lagi að leyfa því að standa opið í 2 tíma, jafnvel meira. Liturinn er fallega laxableikur og finnur maður á byggingu þess að það á mikið inni og verður eflaust enn betra næsta sumar.

Ítalíuheimsókn - Dagur X

2005-06-04T11:03:00.000Z

Heathrow - Aukadagur

Vorum stand-by í hádeginu en vélin var full svo við þurftum að bíða á vellinum eftir kvöldfluginu.

Af hverju er ekki kvikmyndahús á flugvöllum ?

Ítalíuheimsókn - Dagur IX

2005-06-04T11:02:00.001Z

Trentino - Foradori
og heimferðin... eða það héldum við amk.

Vöknuðum tímanlega því við þurftum að mæta til Foradori í nágrannahéraðinu Trentino (reyndar eru héruðin tvö oft nefnd sem eitt Trentino-Alto Adige) uppúr 9.00, ca. 45 mínútna keyrsla. Náðum fyrst morgunverði og var hann góður og girnilegur að hætti 1. flokks hótels.

Hjá Foradori tók hin ljúfa Tiziana á móti okkur því eigandinn, framkvæmdastjórinn, víngerðarmaður, fjallgöngugarpurinn og fjögurrabarnamóðirinn Elisabetta Foradori var á ferðalagi. Tiziana var sjálf að þjóta út á land með vínkynningu og stoppuðum við því stutt. Röbbuðum og skoðuðum vínekrur áður en við héldum inn og smökkuðum gegnum framleiðsluna. Það var ekki lengi gert því ólíkt Appiano í Alto Adige sem framleiðir 35 vín gerir Foradori aðeins 3. Að vísu smökkuðum við nokkra ólíka árganga...

Teroldego-ið þekkti ég vel, sömuleiðis Granato en það sem kom mér á óvart var hvítvínið Myrto sem mér hafði áður fundist ágætt en fannst nú (og Rakel líka) einstaklega gott. Það var 2001 árgangur og líklegast þarf vínið því dálítinn tíma í flösku til að sýna sínar björtustu hliðar - það er gert úr 60% Sauvignon Blanc, 20% Manzoni, sem er bræðingur af Riesling og Pinot Bianco, og síðan 20% Pinot Bianco.

Elisabetta Foradori er einstakur framleiðandi fyrir Trentino héraðið. Ólíkt Alto Adige hafa samyrkjubúin og risafyrirtækin hér lítinn metnað og sans fyrir gæðum. Bændum er borgað fyrir magn frekar en gæði sem er fínt fyrir þá og hafa þessi fyrirtæki því tangarhald á langstærstum hluta vínekranna í héraðinu. Það gengur þess vegna erfiðlega fyrir Foradori að kaupa fleiri vínekrur og auka framleiðsluna. Kannski þess vegna hefur Elisabetta ákveðið að kaupa vínekrur í Maremma í Toscana og er fyrsta árgangsins beðið með eftirvæntingu.

Síðan var ekið til Mílanó og beðið á Malpensa flugvelli í einhverja klukkutíma eftir fluginu heim. Sem betur fer ákváðum við þó ekki að stoppa í Veróna á leiðinni þrátt fyrir nokkra aukaklukkutíma því traffíkin reyndist þung í kringum Mílanó og alveg nóg fyrir okkur að missa einu sinni af flugvél í þessari ferð.

Og í kvöldmatinn... Þar sem á flugvöllum er yfirleitt einstaklega vont að borða er best að leita að því sem maður þekkir og hefur mjög ákveðinn gæðastandard sama hvar maður er í veröldinni... McDONALDS !

Síðan mættum við of seint til Heathrow vegna seinkunar og smá aukakróks sem flugstjórinn ákvað að taka 5 sekúndum og 10 metrum áður en við vorum næstum því lent... og misstum af fluginu. Langaði að gista á hótelinu sem er á flugvellinum en það reyndist vera Hilton með 30.000 lægsta tilboð og við hundskuðumst á næstbestahótel í heimi... Comfort Inn ! Ekki er hægt að segja að gæði, fæði og þægindi hafi farið mikið uppávið í lok þessarar annars fullkomnu ferðar því þar kjömsuðum við á BLT samlokum og frönskum í herbergiskytru. Smá huggun þó að rifja upp gamla takta með nafna mínum Adda Svakanagg í Totall Recall.

Ítalíuheimsókn - Dagur VIII

2005-06-04T11:02:00.000Z

Alto Adige - frídagur

LOKSINS ! Búið að vera frábært ferðalag og vel heppnað fram að þessu en 2000 kílómetrar að baki á einni viku, vaknað síðast kl. 4.00 um nóttina og því hvíldinni fegin.

Hótelið Parkhotel Laurin er fínasta hótelið í Bolzano en ég fékk ágætan helgardíl, 145E per nótt er ekki mikið fyrir hvíld og lúxus. Stór einkagarður með sundlaug inní miðri borg. Hægindastólar á víð og dreif í garðinum og svona hnappur til að stilla tónlistina sem hljómaði út úr ljósastaurunum... og til að kalla á barþjóninn... 5 mín. síðar var ég með ískaldan Martini í hendinni - nei annars, það er bölvuð lygi, hljómaði bara eitthvað svo vel.

Svo var Berlusconi eitthvað að þvælast þarna, mótmælendur fyrir utan og her af löggum en inni var ekki þverfótað fyrir diplómötum og öryggisvörðum.

Ekki furða hvað við vorum útsofin þennan morgun - við "rétt náðum" í morgunmatinn til að komst að því að klukkan var ekki 9.30 heldur 11.30 og fengum því bara spremuta (nýkreistur appelsínudjús) á barnum áður en við keyrðum upp í Dólómítana "smá hring" sem var svona 2.5 tími og náði hæst yfir 2200 metra hæð. Magnaðir þessir Dólómítar og græn hlíðin þar á milli. Adige áin liggur síðan þarna einhvers staðar á milli og vínekrur kramdar sitt hvorum megin.

Um kvöldið fórum við á pínulítinn veitingastað með mjög góðan vínlista Zum Lowen sem Gunther hafði mælt með sem var eða hafði verið með eina Michelinstjörnu - ég man það ekki, hann var amk. tvímælalaust sá besti í ferðinni. Minnti mig svolítið á La Primavera þar sem ítalskar hefðir og fantasía blandast saman. Hægt var að velja um tvo matseðla hússins og valdi ég þann sem byggði á lókal matargerð á meðan Rakel valdi af aðalmatseðlinum. Rabarbari og aspas voru m.a. "in season".

Arnar:
Animelle di vitello nostrano fritte su insalata di patate
(Gebackenes einheimisches Kalbsbries auf Kartoffelsalat.... hljómar bara ekki eins vel !)
Strudel d'asparagi con salsa al sauvignon
(Spargelstrudel mit Sauvignonsose)
Brasato d'agnello nostrano alle erbe con verdure stufate
(Mit Wurzelgemusse und Krautern geschmortes einheimisches Laum)
Canaderli con ragu di rabarbaro
(Copfenknodel auf Rhabarbarragout)

Rakel:
Insalata d'asparagi e gamberi
(Salat von Spargel und Gamelen)
Tortelloni ripieni di ricotta di bufala con asparagi verdi
(Tortelloni mit Buffeltopfen gefullt und grunem spargel)
Og eftirrétt sem ég gleymdi að skrifa niður

Vín:
San Michele Appiano St. Valentin Chardonnay 2003
+ tvö sætvín, annað úr Moscadello frá Caldaro/Kalder en hitt blanda af Moscadello og Sauvignon Blanc frá Tramino/Terminer.

Úff...

Ítalíuheimsókn - Dagur VII

2005-06-04T11:01:00.002Z

Alto Adige - San Michele Appiano

Vöknuðum 4.00 um nóttina og brenndum af stað til Alto Adige. Það er friðsælt að keyra eftir hraðbrautinni á þessum tíma og víða fallegt, að verða bjart um 5.00. Við vorum "bara" 5 tíma á leiðinni og gekk ferðin vel fyrir utan kafla á Pósléttunni í nágrenni Cremona og Brescia þegar hvolfdist yfir okkar einhver kjötframleiðslusvínastíufnykur sem varaði í heilan klukkutíma... eitthvað gengur þarna á.

Alto Adige/Sud Tyrol, San Michele Appiano/St. Michael Eppan... ÖLL nöfn bæja, vegskilti og nöfn margra fyrirtækja birtust okkur á bæði þýsku og ítölsku. Þetta er skrítið samfélag sem er einhvern vegin bæði ítalskt og austurrískt en þó hvorugt. Í sveitinni er töluð 70% þýska og 30% ítalska fyrir utan eitthvert lókal tungumál, í borginni Bolzano snýst hlutfallið við.

Hinn geðþekki Gunther Neumair tók á móti okkur hjá San Michele Appiano. Hann á ekkert í fyrirtækinu sjálfur, San Michele er nefnilega samyrkjubú, svokallað co-op. Víða á Ítalíu eru co-op vínfyrirtæki hræðilega léleg en í Alto Adige er allt annað upp á teningnum, kannski er það austurríski vinnukrafturinn og samstarfsviljinn. þessir 350 bændur deila svo með sér um 350 vínekrum og því er í nógu að snúast hjá eftirlits- og víngerðarfólki fyrirtækisins til að viðhalda þeim háa standard sem fyrirtækið er þekkt fyrir. Árið 2000 var það nefnilega útnefnt vínframleiðandi ársins af Gambero Rosso og víngerðarmaðurinn Hanz Terzer kallaður einn af 10 bestu... í heimi.

Framleiðslu Appiano er skipt í þrjú þrep. Einna áhugaverðust fannst mér sú staðreynd að fyrir vínin í tveimur efri þrepunum er hver einasti smáskiki gerjaður sér áður en vínið er svo blandað. Það þýðir að fyrirtækið er með her af víngerðartönkum í öllum stærðum, þar af þá smæstu sem ég hef séð - 25hl. Þetta tryggir há gæði því ef öllu væri kærileysislega blandað saman (þ.e.a.s. þrúgunum) og síðan gerjað væri ekki hægt að vega og meta gæði hvers vínskika eftirá hvað þá gera sérstaka blöndu til að hámarka gæðin. það var þó hins vegar gert með ódýrustu vínin sem eru gerjuð í risastórum 500hl. tönkum.

Alto Adige er dýrasta vínsvæði Ítalíu, hver hektari kostar um 500.000 Evrur sbr. 150-200.000 í Chianti Classico. Eigendum vínekranna (kallaðir soci, þ.e.a.s. "meðlimir") er síðan borgað 20-35.000 að meðaltali fyrir þrúgur per hektara, allt eftir staðsetningu og gæðum - en þau eru metin þegar þrúgurnar koma í hús á uppskerutímanum og því talsvert mikið í húfi fyrir vínræktendur að halda háum gæðum. Hjá lélegu co-op væri einfaldlega greitt per kíló og þannig engin hvatning hjá bændum að auka gæði (sem þýðir líka minni uppskera) heldur þvert á móti reyna þeir að framleiða sem mest sem tryggir léleg gæði.

Í hádeginu snæddum við með Gunther í sólinni og 26°C undir berum himni í hlíðum Alpanna. Góður matur og vel úti látinn að sið Austurríkismanna... nei ég meina Ítala...

Ítalíuheimsókn - Dagur VIb

2005-06-04T11:01:00.001Z

Piemonte - Luciano Sandrone

Rúnturinn til Sandrone frá Amedei var lengri en ég gerði ráð fyrir og mættum við ekki fyrr en rétt undir 17.00 þrátt fyrir að hafa mælt okkur mót kl. 15.00. Það gerði þó ekkert til, Luciano og Barbara dóttir hans voru pollróleg yfir þessu.

Luciano Sandrone er stórgerður maður sem gerir fínleg vín. Barolo vínum er stundum líkt við Búrgúndí en mörg þeirra vína sem ég hef smakkað af nýja skólanum frá svæðinu eru þó mun kröftugri og karlmannlegri - væri frekar hægt að líkja þeim við Bordeaux. Barolo vínin frá Sandrone eru þó hins vegar hiklaust "Búrgúndí"... hann segir það sjálfur.

Fjölskyldan býr í sama húsi og víngerðin. Þetta er nýtt og afar glæsilegt hús sem er ekki beinlínis týpískt ítalskt heldur minnti mig einhverra hluta vegna frekar á Kaliforníuvínhús, nútímalegt en umfram allt fúnksjónalt... kannski áhrif frá S-Ítalíu eða Spáni.

Allavegana... þarna sameinast virðing fyrir hefðunum og nútímaleg hugsun sem hvergi annars staðar. Allt ferlið fer eftir þyngdarlögmálinu þ.e. þrúgunum er keyrt efst í húsið þar sem þær renna ofaní í gerjunartanka og þaðan á hæðina fyrir neðan í tunnurnar. Nýjasti hluti hússins var enn í byggingu og sáum við hvernig hvert herbergi er byggt innan í öðru stærra herbergi svo að bilið þar á milli veiti 100% jafna kælingu, eins konar hús í húsi. Frönsku barrique eikartunnurnar sem Sandrone notar eru svokallaðar No Toast þ.e.a.s. þær hafa ekkert verið ristaðar svo að vínin verði aldrei kaffærð í eik. Hann var eini framleiðandinn sem við hittum á þessu ferðalagi sem notar slíkar tunnur eingöngu... allir aðrir voru með Low Toast eða Medium Toast.

Síðan smökkuðum við með Luciano gegnum línuna og kvöddum með leiðbeiningar um góðan veitingastað, Le Torri í kastalaþorpinu Castiglione Falletto:

Antipasto:
(Arnar) La carne cruda e la salsiccia di Bra
(Rakel) Le verdure di mezza primavera ripiene e salsa al basilica

Primo Piatto:
(Arnar) I gnocchi di patate al castelmagno d'Alpeggio
(Rakel) I tajarin al ragú di salsiccia di Bra

Vín:
hvítvínið Langhe Bianco 2001 frá Scavino sem var einstaklega gott og ferskt með góða mýkt og fyllingu, bragðmikið með keim af smjöri, ananas, salvíu og kiwi m.a.

Maturinn var góður en ég verð að segja að hráa kjötið (cruda) sem ég fékk í forrétt var ekkert í líkingu við þunnt og elegant nautacarpaccióið á La Primavera heldur stærðar kjöthrúga sem leit út eins og búið væri að hvolfa úr nautahakkskjötpakka á disk og ... thats it ! Ég var eins og tryllt ljón að reyna að koma öllum þessu hráa kjöti oní mig. Þegar við báðum um reikninginn var okkur tjáð til óvæntrar ánægju að Luciano Sandrone hefði boðið okkur þessa máltíð.... af hverju hafði ég ekki pantað Barolo ?! urrr....

Hótelið var síðan lítið en stórglæsilegt fjölskylduhótel Casa Pavesi (Heimili Pavesi fjölskyldunnar) í kastalaþorpinu Grinzane Cavour en því miður gátum við lítið notið þægindanna og verandarinnar með útsýninu yfir Barolosveitirnar því við þurftum að vera í Alto Adige kl. 10.00 morguninn eftir... 5 klukkutíma í norðaustur.

Ítalíuheimsókn - Dagur VIa

2005-06-04T11:01:00.000Z

Toskana - Amedei

Á leiðinni til Piemonte stoppuðum við í Amedei súkkulaðiverksmiðjunni. Þetta var stutt stopp enda við á leiðinni til Piemonte þar sem við þurftum að vera kl. 15.00. Amedei var alls ekki eins nálægt Pisa og ég hélt og við þurftum að hringlast á sveitavegum í dágóða stund áður en við renndum í hlaðið.

Við röbbuðum við tengilið minn Donato og eigandann Alessio Tessieri um Ísland og ísl. markað áður en við smökkuðum konfektmolana... síðan hittum við systur hans og meðeiganda Cecilia sem gerir uppskriftirnar og fórum með henni hraðferð um verksmiðjuna. Það er varla hægt að kalla þetta verksmiðju því þetta er ekki stærra en eins og eitt stykki rúmgott íslenskt bakarí með einungis 8 starfsmönnum yfir sumartímann en 30 í desember þegar mest er að gera. Þó er verið að stækka húsakynnin til að betur fari um framleiðsluna.

Amedei er ekki Valrhona. Báðir framleiðendur eru framúrskarandi en Amedei er lítið fjölskyldufyrirtæki og varan því fágætari og kannski persónulegri. Núna fæst Amedei hjá Fylgifiskum Suðurlandsbraut, Ostabúðinni Skólavörðustíg, Yndisauka og hjá Ásgeiri Sandholt á Laugaveginum.

Ítalíuheimsókn - Dagur V

2005-06-04T10:59:00.000Z

Toskana - Castello Di Querceto

Við höfðum komið fyrir nokkrum árum til Castello di Querceto og mundi ég því nokkurn veginn hvar hann var staðsettur, efst í hlíðunum austur af bænum Greve, umkringdur vínekrum og skóglendi. Nokkrum kílómetrum sunnar er Monte del Chianti, hæsti tindur Chianti Classico svæðisins í 950m hæð.

Í kastalanum búa eigendurnir Alessandro og Antonietta. Þau bera með sér öryggi og yfirvegun þeirra sem eiga ættir sínar að rekja meðal heldra fólks aftur í aldir en umfram allt óþvinguð, gestrisin og hlýleg. Þau voru eins og gamlir vinir þegar við kvöddum daginn eftir.

Þegar við komum ríkti sorg á bænum - refur hafði étið tvo kvenkyns páfugla og karlarnir tveir reikuðu vælandi kringum kastalann. Þessir tignarlegu fuglar pössuðu vel við umhverfið.

Hápunktur heimsóknarinnar, hugsanlega allrar ferðarinnar, var hádegisverður í kastalanum með hjónunum, uppkomnum börnum og mökum og tvennum öðrum hjónum sem eru góðvinir fjölskyldunar. Innan í litlum en heillandi kastalanum fengum við antipasti (crostini ýmis konar og ólífur) ásamt freyðivíni hússins áður en okkur var vísað til borðs. Félagsskapurinn var svo góður og notalegur að manni leið vel þrátt fyrir að hafa engan þeirra hitt áður. Maturinn var síðan framreiddur; aspasmús í forrétt, lasagna, villisvín, tiramisú og heimalagað konfekt með kaffinu. Tvær stúlkur starfa í eldhúsinu og maturinn var frábær. Með þessu voru drukkin einnarekrustórvínin Il Picchio Riserva, Il Querciolaia og Il Sole di Alessandro. Þau heilluðu mig upp úr skónum og get ég ekki beðið eftir að flytja þau inn. Í lokin komu Vin Santo, Brandy og tvær tegundir af grappa. Mér hefur sjaldan liðið eins vel í eins góðum félagsskap í eins fallegu umhverfi.

Síðan var rölt um kastalanna, vínekrur og víngerð - rætt og rabbað.

En veislan var ekki á enda. Skundað var á veitingastað í nágrenninu um kvöldið, borðað pasta og kjöt og eftirréttur. Ég náði ekki að klára neinn réttanna þrátt fyrir góðan vilja enda maginn ennþá að vinna á hádegisverðinum. Þar voru drukkin m.a. stórvínin La Corte og Cignale. Alessandro sagði okkur yfir matnum hvernig hann var uppgötvaður á veitingastað í Mílanó af amerískum heildsala sem keypti síðan upp alla framleiðslu kastalans.

Grái Benzinn hans Alessandro held ég að hafi ratað sjálfur til baka þessa 5km aftur til kastalans þar sem eftirminnilegum degi var lokið í eldhúsinu með tári af grappa og Brandy. Síðan var það beint í bólið í einu af fjölmörgum húsakynnum kastalans sem leigð eru til ferðamanna (agriturismo).

Mér fannst merkilegt hvernig karakter hjónanna endurspeglaðist í eftirminnilegum vínunum; aðgengileg en flókin, bragðmikil en silkimjúk, fáguð og í einstaklega góðu jafnvægi - framleidd af metnaði, virðingu og ástríðu.

Daginn eftir var svo ríkulegur hádegisverður í eldhúsi kastalans og sterkur espresso áður en við skunduðum af stað til að hitta Luciano Sandrone í Piemonte með viðkomu í súkkulaðiparadís Amedei.

Ítalíuheimsókn - Dagur IVb

2005-06-04T10:43:00.000Z

Umbria - Falesco

Falesco er með vínekrur í bæði Umbria og Lazio og eru um 30km á milli þeirra. Rauðvínið vinsæla (og samnefnt hvítvín) Vitiano er gert í Umbria en stórvínið Montiano í Lazio. Falesco vill reyndar frekar byggja upp ímynd sína sem Umbria-framleiðandi og er að klára glæsilega byggingu í Umbria þangað sem skrifstofur og vínframleiðslan verða flutt.

Við mæltum okkur mót við Stefano kl. 15.00 við rætur Orvieto (afskaplega fallegur bær sem stendur efst á kletti með 360° útsýni og eina fegurstu dómkirkju ítalíu) en þurftum fyrst að taka krók í kringum bæinn þar sem aur hafði blokkerað aðalveginn. Síðan skunduðum við beint til Marciliano villunnar sem liggur mitt á landareigninni í Umbria og er Falesco nýfarinn að framleiða samnefnt vín úr 100% Cabernet Sauvignon sem hlotið hefur mjög góða dóma.

Eftir að hafa skoðað vínekrur og nýju víngerðina (tilb. í ágúst) sem var útbúin mjög tæknilegum gerjunartönkum þar sem hægt var að fínstilla á auðveldan hátt ferlið... fórum við aftur til Orvieto og fengum okkur snarl á vínbar við torgið og dáðumst að framhlið dómkirkjunnar. Drukkum Poggio Gelsi sem er nýtt vín úr Malvasia, Sauvignon Blanc og Moscadello og einstaklega ferskt og gott. Verður flutt inn !

Síðan var haldið aftur til Marciliano og borðaður þar margrétta kvöldverður sem Laura eldaði á staðnum. Stefano var yfir sig hrifinn en hvíta kjötið fannst okkur soldið þurrt eins og svo oft á Ítalíu. Drukkum hvítvínið Ferentano (frábært), Vitiano og stórvínin Montiano 2001 og Marciliano 2001. Marciliano er massíft en verður ennþá betra þegar það slítur barnskónum því vínviðurinn er enn mjög ungur.

Við hittum eigandann og einn frægasta vínmógúl á Ítalíu, Ricardo Coterella, og annan ekki síður frægan; Daniel Thomases sem gagnrýnir ítölsk vín fyrir Robert Parker. Þessir tveir menn hafa mikil völd í ítalskri vínmenningu.

Frábær heimsókn sem var toppuð með einstaklega ljúfum morgunverði daginn eftir á þaki villunnar með geysifögru útsýni... parmaskinka, jarðaber, sultur og brauð - allt framleitt á staðnum... já og sterkt kaffi "for the road". Hittum Domingu Cotarella, dóttir Riccardos, og var hún afar ljúf og skemmtileg.

Ítalíuheimsókn - Dagur IVa

2005-06-04T10:20:00.000Z

Umbria - Arnaldo Caprai

Við komum til Caprai kl. 10.00 eftir 2.5 tíma keyrslu frá Ancona. Sól og blíða eins og var reyndar alla ferðina. Það var mikið um að vera hjá Caprai því á sunnudeginum eftir áttu þau von á 5.000 gestum í mikið húllumhæ sem haldið er einu sinni á ári og felst í göngutúr um vínekrurnar, vín og mat og tónlistarflutningi af ýmsu tagi. Þennan sunnudag er reyndar svokallaður Cantine Aperte dagur á Ítalíu þar sem fólk er hvatt til að heimsækja vínframleiðendur út um allt land en hjá Caprai er dagurinn sérstakur. Svo er líka verið að stækka húsið talsvert.

Roberta Cenci tók á móti okkur og leiddi okkur um nálægar vínekrur. Caprai er einhver flottasti framleiðandi Ítalíu þegar kemur að ekki bara gæðum heldur líka tilraunastarfssemi og rannsóknum á öllum mögulegum hlutum er varða vínrækt, ekki síst Sagrantino þrúgunni. Með stuttu millibili sá maður t.d. Sagrantino þrúgu sem hafði verið strengd upp á mism. hátt í mism. hæð, með mism. þéttleika og á mism. jarðvegi.

Síðan var kíkt á framleiðsluferlið og loks smakkað. 2002 var ekkert 25 Anni framleitt en í staðinn lítið magn af Collepiano. Collepiano 2002 var einfaldlega mjög gott og ekki mikið síðra en 2001 þótt stíllinn væri annar. Við smökkuðum öll vínin nema sætvínið sem var uppselt enda aðeins gert á nokkurra ára fresti, næst verður það 2003 árg. og kemur hann á markað 2006... það verður eitthvað magnað. Einu sinni voru öll Sagrantino vín sæt og var það með tilkomu Caprai sem fyrstu þurru vínin litu ljós svo um munaði.

Hittum Marco Caprai og gáfum honum bók um Ísland.

Caprai er frumlegur hvað markaðssetningu varðar. Vefsíðan er í meira lagi sérstök og svo gefa þau út bæklinga og bréf af ýmsu tagi t.d. mjög skemmtilegt dagblað sem inniheldur ýmsan fróðleik og greinar er tengjast framleiðandanum.

Eftir heimsóknina kíktum við í nágrannabæinn Bevagna sem er mjög fallegur og vel varðveittur og nörtuðum í samlokur áður en haldið var lengra.

Ítalíuheimsókn - Dagur III

2005-06-03T16:22:00.000Z

Le Marche – Umani Ronchi

Við ákváðum að eyða heilum degi með Umani Ronchi enda höfðum við aldrei komið áður til Ancona og Umani Ronchi einn okkar mikilvægasti viðskipavinur. Grand Hotel Palace er við höfnina og sótti Gianpiero okkur þangað kl. 9.30 þaðan sem leiðin lá til vínekranna í Castelli di Jesi þar sem Umani Ronchi framleiðir Verdicchio hvítvínin sín, m.a. Casal di Serra. Hittum þar yfirmann vínræktarinnar (agranomista) Luigi Piersanti og hann fór með okkur í bíltúr þar sem við urðum m.a. vitni að fyrstu blómunum springa út þennan dag 24.maí – af Chardonnay-kyni, Verdicchio springur út síðar.

Hádegisverður samanstóð af trittico á veitingastaðnum Il Maresciallo (Marskálkurinn) en það eru þrír pastaréttir hver á eftir öðrum a) ravioli burro salvia b) tortellini al ragú c) tagliatelle all’anatra (önd)… úff ! Bara drukkið gosvatn enda vínsmökkun framundan. Veitingastaðurinn var stór og bjartur en andrúmsloftið var dæmigert cucina casalinga - eins konar framlengin á eldhúsi fjölskyldunnar sem bjó í sama húsi... enginn matseðill.

Fórum síðan í höfuðstöðvarnar þar sem eru skrifstofur, vínframleiðsla og lager. Þar hittum við eigandanna Dr. Massimo Bernetti. Umani Ronchi er nýbúinn að byggja Cantinu sem hýsir um 500 eikartunnur (aðrar 500 eru geymdar annars staðar) og er hún nútímalega hönnuð flott með fullkomnu kælikerfi – var fjallað um hana í tímaritinu Architectural Digest. Þar smökkuðum við okkur í gegnum nokkur vínanna og komu tvö vín sérstaklega skemmtilega á óvart; Montepulciano d’Abruzzo (U.R. framleiðir langmest af þessu basic-víni eða 2.000.000 fl., um helmingur heildarframleiðslunnar) og Lacrima di Morro d’Alba sem er sjaldgæft og ilmríkt rauðvín er minnir á Moscato. Drukkum líka 2001 Cumaro sem var einstaklega flott. Einnig var ég hrifinn af ódýru hvítvínunum. 2004 er málið. Dr. Bernetti kíkti svo á okkur og sötraði hvítvín meðan við smökkuðum og spjölluðum.

Um kvöldið kíktu Michele Bernetti, framkvæmdastjóri og sonur Massimo, og Gianpiero til okkar á hótelið til að kasta á okkur kveðju áður en við vorum keyrð á veitingastaðin Da Emilia í litlu sjávarþorpi, Portonovo, um 15 mín suður af Ancona þar sem okkur var boðið upp á endalaust mikið af mismunandi matreiddum fiski skoluðum niður með Casal di Serra 2003… og súkkulaðikaka með heimalöguðum myntuís á eftir. Enginn matseðill var á staðnum og létum við valið alfarið í hendurnar á mjóa og gamla þjóninum (eigandi ?) sem hljóp á milli borða eins og hann ætti lífið að leysa… eina skiptið sem ég sá hann hægja á sér var þegar hann skammtaði okkur skelfiskspagettíið af mikilli nákvæmni og alúð.

Við fengum einstaklega góðar og vinalegar móttökur hjá Umani Ronchi og áttum þar stórkostlegan dag.

Ítalíuheimsókn - Dagur IIb

2005-06-03T10:46:00.000Z

Toskana - Rietine

Kl. 15.00 mættum við til Rietine og hittum Galinu og Mario sem voru eigendur Michelin veitingastaðar í Sviss áður en þau söðluðu um og létu víngerðardrauminn rætast.

Við stoppuðum stutt enda förinni heitið til Ancona um kvöldið en í næstu heimsókn ætlar Galina að bjóða okkur gistingu og elda fyrir okkur dúfur.

Hápunktur heimsóknarinnar var að smakka nýjan árgang af súpertoskanavíninu Tiziano, 1999. Tiziano 1997 hef ég þegar flutt inn (nokkrar fl. eftir), þetta er einstakt og sjaldgæft vín sem hefur 50/50 Merlot/Lambrusco ! Lambrusco þrúgan var þegar til staðar er hjónin keyptu Rietine og ákváðu þau að halda henni. Tiziano 1999 hefur reyndar minna Lambrusco en Galinu langar helst að gera 100% Merlot. Vonandi gerist það aldrei því Tiziano er einstakt... sem betur fer er Mario sammála mér. Spurning hver ræður hins vegar.

Það er engin yfirborðsmennska hjá Rietine, bara ástríða og löngunin til að búa til góð vín. Mjög "hand made" allt saman - á haustin er safnað saman ellilífeyrisþegum af nærliggjandi bæjum til að týna þrúgurnar af þeirri reynslu og alúð sem þeim er lagið.

...

Síðan keyrt í 3.5 tíma til Ancona, hafnarborgarinnar í Le Marche héraðinu, tékkað inn á Grand Palace og borðað frutti di mare og pizzur á veitingastaðnum við hliðiná. Skemmtilegt hvítvín drukkið með: Bucci - Verdicchio di Matellica.

Ítalíuheimsókn - Dagur IIa

2005-06-03T09:55:00.000Z

Toskana - Fontodi

Ívar á La Primavera var búinn að segja mér frá heimsókn sinni til Fontodi síðastliðið haust ásamt Leifi og Jamie Oliver og lýsa yfir aðdáun sinni á bæði vínum og víngerð. Ég hafði oft smakkað vínin áður og keyrt um sveitirnar í kring en aldrei heimsótt framleiðandann sjálfan. Ívar hafði rétt fyrir sér.

Fontodi er 100% lífrænn framleiðandi þótt það komi aðeins fram á ólífuolíunni þeirra. Sjálfsþurftarbúskapur er hugsjón, t.d. eru nautgripir ræktaðir neðst í dalnum þar sem vínviður dafnar illa - til að metta eigendur og starfsfólk og til að búa til náttúrulegan áburð.

Conca d'Oro (gulldalur) er heitið á skál-laga hlíðunum er teygja sig suður af bænum Panzano og er eitt besta "cru" Chianti Classico. Giovanni Manetti benti í áttina að dalnum... allar vínekrurnar þar voru hans fyrir utan lítið frímerki neðst í dalnum sem tilheyrir hinum góða Rampolla.

Til að forðast að þvinga vínið áfram með slöngum og dælum þegar vínið er búið til byggir ný og glæsileg víngerð Fontodis á þriggja hæða þyngdarlögmálskerfi. Þrúgunum er hellt inn efst, gerjaðar á hæðinni fyrir neðan og renna svo niður í kjallarann þar sem þær eru settar á eikartunnur.

Við smökkuðum m.a. Flaccianello 2004 (100% Sangiovese) úr tunnu, tveimur tunnum réttara sagt - báðar voru nýjar, franskar "barrique" eikartunnur en önnur var meðalristuð og hin ekkert ristuð. Gaman að finna hversu mikill munur var á sama víninum úr sitt hvorri tunnunni og sýnir það hversu stóra rullu tunnan spilar í að móta karakter vínsins.

Og hvað þýðir Fontodi ?

Font = gosbrunnur, odi = Óðinn, m.ö.o. Gosbrunnur Óðins ... já, forfeður okkar fóru víða.

Giovanni þurfti að keyra 10 tíma til Vínar þar sem Vínsambandið í Chianti Classico var með kynningu en sendi okkur Rakel í hádegismat, í boði hússins, á virkilega góðan veitingastað í grenndinni; Locanda Pietracupa.

Antipasto:
- Rakel; Sformato di carciofi (þistilhjörtumús) con salsa al burro (smjörsósa)
- Arnar; Millefoglie di Pate di fegatine al vinsanto con gelatine (útfærsla á crostini toscani þ.e. brauð með kjúklingalifrapate)

Primo:
- Rakel; Tagliolini (pasta) ai fiori di zucca (kúrbítsblóm) e tartufo
- Arnar; Piccione (dúfa) con vinaigrette tartufate (trufluediksósa)

Vín:
- hvítvínið Palagetto - San Gimignano... ferskt og gott en bara eitt glas enda keyrsla og meira smakk framundan...

Ítalíuheimsókn - Dagur I

2005-06-02T17:15:00.000Z

Pitstop í Modena

Við vöknuðum kl. 4.00 til að koma okkur í vélina til London Heathrow og flugum svo þaðan til Mílanó Malpensa. Bíllinn, Ford Focus, var ekki með geislaspilara eins og ég hafði beðið um en löngunin til að komast á næsta áfangastað var svo sterk að ég nennti ekki að labba aftur (var búinn að gera það þegar einu sinni til að minnast á rispu sem var á bílnum) 500m inn í flugstöðina, skipta um bíl etc. Átti eftir að sjá aðeins eftir því síðar þegar ég skrollaði gegnum milljón ítalskar útvarpsstöðvar á hraðbrautinni sem allar hljómuðu eins.

Stoppuðum í Modena til að sofa og borða. Hótelið, Geminiano, var miðsvæðis svo við gætum rölt um miðbæ borgarinnar og fundið notalegan veitingastað. Ekkert sérstakt hótel enda hugsað sem pitstop - komst hins vegar að því síðar í ferðinni að fyrir aðeins meiri pening er hægt að kaupa t.d. ódýrt herbergi á lúxushóteli... mæli með því.

Modena er heillandi borg, svona mini-útgáfa af Bologna með yfirbyggðum gangstéttum (húsin eru studd með súlum við götuna þar sem gangstéttargöng myndast undir) og ferskjulituðum húsum. Lífsgæðin á þessu svæði eru mikil, Ferraribílar og Balsamikedik koma frá Modena, og Parmaskinka, Parmaostur, Lamborghini og Barillapasta ekki langt undan.

Við borðuðum á aðaltorgi borgarinnar með hina mögnuðu dómkirkju í bakgrunni. Værðin var rofin öðru hvoru af einsgírahjólum og barnavögnum sem skröltu yfir steinótt torgið. Hvenær fara börn eiginlega að sofa í þessari borg ?

Ég finn ekki nafnið á veitingastaðnum né heldur nöfnin á réttunum sem ég hafði skrifað niður en maturinn var góður á þessum eina veitingastað við aðaltorgið og með honum var að sjálfsögðu drukkið þurrt en freyðandi Lambrusco di Sorbara.

Ítalíuheimsókn

2005-06-02T16:54:00.000Z

Þá er maður nýkominn úr vínferð til Ítalíu þar sem maður þrældi sér út við át og drykkju... og keyrslu. Eknir voru um 2000 kólómetrar á 8 dögum - Mílanó, Toskana, Le Marche, Umbria, Toskana aftur, Piemonte, Alto Adige, Trentino og loks aftur í Mílanó.

Hvað græddi maður svo á þessu ? Jú, kynnast betur þeim framleiðendum sem Vín & Matur flytur nú þegar inn en ekki síst skoða vínekrur og aðstæður, smakka ný vín og gömul og spyrja helling af spurningum... og svara helling af spurningum um Ísland.

Nokkur atriði komu oft upp:
- 2004 verður frábær árgangur. Veðurfar var svona hvorki of né van og þroskunarferli þrúgunnar frá blómi til bers fremur hægt og langt og því gæðin betri (heldur en þegar hratt og stutt eins og 2003 þegar of heitt var í veðri).
- 2003 var yfirleitt gott en samt stundum of heitt. Þrúgurnar voru komnar með nægilegt sykurmagn áður en þær voru nægilega þroskaðar og það gerði framleiðendum erfitt að finna hvenær væri heppilegast að týna. Of löng bið gat leitt til of mikils sykur/alkóhóls.
- 2002 var erfitt ár vegna rigninga og kulda m.a., sumir framleiddu engin toppvín það ár en þó er þetta aðeins misjafnt eftir svæðum - t.d. var árið gott í Alto Adige
- Túrismi hefur dalað og eftirspurn eftir vínum minnkað.
- Evran hefur leitt til hærra verðs á vínum og veitingastöðum. Það sem kostaði áður 7000L (320kr) kostar nú 7E (560kr).

Schaefer um Wine Spectator

2005-05-21T15:37:00.000Z

Enginn einn víngagnrýnandi er þannig gerður að maður geti alltaf verið sammála honum. Það gerist samt sjaldan að maður sé eins mikið ósammála gagnrýnanda og gerðist þegar Wine Spectator gagnrýndi áströlsk vín, ekki síst Kay Brothers Hillside Shiraz 2002 sem fékk einungis 79 stig. Parker gaf því 95 stig. Ég er sammála Parker. Parker og Wine Spectator eru þó einróma í garð Torbreck vínanna enda valdi Wine Spectator Torbreck í 1. og 3. sæti yfir bestu vín eyjaálfunnar.

James Laube hjá Wine Spectator gagnrýndi "Rónar"-vín frá Kaliforníu fyrir skemmstu og er mikið ósamræmi milli einkunna hans og Parkers. Schaefer tekur þessa gagnrýni í bakaríið í áhugaverðri grein sem ég las á Wineloverspage.com. Kjarninn í gagnrýninni er sá að Laube hafi of þrönga sýn á hvernig vín eigi að vera og mörg mjög góð vín sem ekki falli að hugmyndafræði Laubes eigi sér ekki viðreisnar von hjá einum áhrifamesta vínmiðli veraldar. Sem þýðir náttúrulega að lesendur forðast þau, þeir hafa ekki tíma til að kanna hvort Laube geti skjátlast.

Pizza Margarita

2005-05-15T10:04:00.000Z

(si, alla casa)

Undanfarið hef ég verið að reyna að mastera pizzugerðarlistina. Við höfum reyndar gert góðar pizzur, t.d. pestópizzurna hennar Rakelar, rucolapizzu etc. Mesta áskorunin er þó að geta búið til góða ostapizzu að ítölskum sið.

Ég held það sé að koma.

Í fyrsta lagi: grilla pizzuna ! þannig fæst rétt mátulegur brunakeimur eins og um eldbakaðan ofn væri að ræða og einhvern vegin heldur ferskleikinn sér betur ef bökunin á sér stað undir berum himni en í venjulegum ofni.

Í öðru lagi: búa til eigin tómatsósu ! Þá er að kaupa þroskaða tómata, skera í fernt og sjóða í 15 mínútur á pönnu ásamt lauk sem líka hefur verið skorinn í tvennt (laukurinn gefur tón en er ekki notaður sjálfur). Síðan eru tómatarnir settir í svona tómatavindu sem ég keypti á Ítalíu og safinn kreystur úr þeim á meðan að hýði og fræ sitja eftir (hér verður að finna alternatífa aðferð sé græjan ekki til staðar)

Í þriðja lagi: ferskur mozzarella !

Það er best að fletja deigið vel út svo að grilltíminn verði ekki of langur því þá er hætta á að botninn verði svartur. Setja svo deigið á grillið, sósunni ausið á (ef hún er sett á fyrst er hætta á sulli þegar pizzan er sett á grillið nema viðkomandi eigi pizzuspaða...), osturinn lagður yfir og saltað hressilega með góðu sjávarsalti, jafnvel piprað. Þegar pizzan er að vera tilbúin er fersk basílika rifin yfir (jafnvel sett alveg eftirá). Það er gott að hafa kanta á pizzunni svo sósan leki ekki út fyrir, annars getur allt farið í bál og brand. Svo er það ólífuolía yfir allt saman eins og Rietine sem fæst í Kokku, já já.

... er í þróun en færist nær...

Meira alkóhól takk

2005-05-15T09:41:00.000Z

Flestir vínunnendur hafa tekið eftir því að alkóhól í víni hefur farið síhækkandi undanfarin fáein ár. Það er ekki bara hærri hiti sem þessu veldur heldur er beinlínis í tísku að týna þrúgurnar seint, allt að því ofþroskaðar, og verður því hið háa sykurinnihald til þess að alkóhól hækkar.

Margir gagnrýna þessa stefnu og finnst sem við þetta glati vínið karaktereinkennum þrúgurnar, verði þunglamaleg og óhæf til drykkju með mat. Áhrifamiklum gagnrýnendum er kennt um þar sem framleiðendur þori ekki annað en að fylgja straumnum ellegar fái þeir vonda einkunn og verða því óspennandi kostur í augum neytenda.

En tískan er merkilegt fyrirbæri. Hún hefur alltaf verið hluti af víngerð; hugsanlega hefur það sem þykir klassískt nú einhvern tíman verið jafn mikið tískufyrirbrigði og alkóhólríku vínin í dag. Á tímum Shakespeare voru sæt og þung vín frá Kanaríeyjum og Malaga í tísku. Hjá Grikkjum þóttu vínin betri eftir því sem þau voru stærri til að geta þynnt þau sem mest út til drykkju.

"Klassísk" vín eru og verða þó alltaf til. Það er nefnilega líka í tísku að vera ekki í tísku.

World's Top 50 Restaurants

2005-05-06T07:47:00.000Z

Hvað eiga...

...El Bulli á Spáni, Gordon Ramsay og Tom Aikens í London, French Laundry í Yontville, Fat Duck í Bray, Pierre Gaignare í París, Jean Georges í New York og Tetsuya's í Sidney...

...sameiginlegt annað en vera 8 af 10 bestu veitingastöðum heims skv. Restaurant Magazine ?

Þeir hafa allir Torbreck vín á vínseðli sínum. Jafnvel þótt Robert Parker og Wine Spectator hafi hafið Torbreck til skýjanna held ég að meðmæli þeirra sem velja vínin á vínseðla þessara frægu veitingastaða, þar sem vínin eru keypt, seld og drukkin - séu þau bestu sem hægt er að fá. Hver segir svo að áströlsk vín sé ekki hægt að drekka með mat ?

Hér eru nokkrir til viðbótar sem selja Torbreck:

Charlie Trotter's í Chicago, Spago í Beverly Hills, Crillon í París, þriggjastörnuMichelinstaðirnir Lucas Carton, Arpege og George Blanc í Frakklandi og Martin Berasategui á Spáni ...

Það er eingöngu tímaspursmál hvenær verður hægt að fá Torbreck á íslenskum veitingastað.

Grillið á Hótel Sögu

2005-05-05T11:09:00.000Z

Skv. Jónasi er Grillið besti veitingastaður landsins og sá eini sem ætti möguleika á Michelin stjörnu ef út í það væri farið.

Ég var þarna á laugardaginn og var stemningin verulega góð. Ég sat við hringborðið í miðjunni en veit ekki hvort ég mæli endilega með því þótt útsýnið sé geggjað þar sem að fjarlægðir gera samræður erfiðar þegar skvaldur kvöldsins stendur sem hæst.

Andrúmsloftið var allt afslappað, umhverfið sígilt og elegant og þjónustan vinaleg. Við fengum okkur óvissu-mat og vín og vorum í heildina mjög ánægð. Risahörpuskelfiskur var lostæti og risakrabbinn frábærlega skemmtilegur. Hreindýrið fannst mér gott og faglega unnið en aðeins of hefðbundið - svona með brúnni sósu og mús og ekki beinlínis í anda vorsins. Eftirréttur var þó minnst spennandi þótt hann væri líka góður, jarðaberjaís og jarðaberjasósa. Vínin voru vel valin - öll frá Frakklandi, flutt inn af litlum metnaðarfullum vínbirgi.

Matseðillinn er mátulega langur/stuttur og hnitmiðaður (allir réttir á sama verði, þ.e. allir forréttir etc.) og vínlistinn sömuleiðis þótt ég gæti séð fyrir mér smávegis viðbætur og breytingar á honum...

Útsýnið í heiðríkjunni spilaði svo ekki litla rullu í að gera máltíðina eftirminnilega.

Hornið - perche ?

2005-05-01T21:05:00.000Z

Af hverju... borðar maður á horninu ?

Þetta hugsaði ég þegar ég var þar í hádeginu síðasta föstudag, enn eitt skiptið, og japplaði á pasta dagsins - ostafyllt tortellini með rækjusósu. Titillinn á réttinum segir svo sem ekki mikið, þessi réttur gæti þess vegna verið frábær. Á Horninu er hann það hins vegar ALLS EKKI.

Tortellinið var soðið (illa soðið) pakkapasta með einhverju rækjusósumalli - svona dæmigerður réttur hjá þeim sem eru nýfluttir að heiman og finnst þér vera mjög sniðugir í að bjarga sér í eldhúsinu.

það sorglega er að Hornið kallar sig ítalskan veitingastað en það væri alveg jafn gáfulegt að kalla hann færeyskan - það er hugarfarið, þekkingin á ítalskri matargerð og virðingin fyrir hráefninu sem gerir veitingastað ítalskan. 1.400 kr fyrir svona rétt er svo bara rán - ég mæli miklu frekar með pasta amatriciana á Alþjóðahúsinu fyrir 850 kr. það er líka ótrúlegt að hugsa til þess að pasta á La Primavera kostar ekki mikið meira en himinn og haf skilja að þessa tvo veitingastaði.

Pizzurnar á Horninu er líka dýrar en þær eru bara nokkuð góðar og í raun eina ástæðan til fara þangað... pizza og bjór.

Basilikutómatapasta - uppskrift

2005-04-25T11:49:00.000Z

Pasta della casa.

Þetta er sannkallaður réttur hússins á mínum bæ, einfaldur og ferskur. Flest ítölsk hvítvín henta vel þótt það sé óþarfi að vera með einhverja bolta með þessu... en ítölsk hvítvín eru það reyndar yfirleitt aldrei hvort sem er. Einnig ung, létt og sýrurík rauðvín - ekki tannísk. Þegar ég hafði hann um helgina drukkum við reyndar 2002 Von der Fels frá Weingut Keller sem er trocken (þurrt) útgáfa af Riesling þrúgunni - vottar af sætu í nefi og eftirbragði en er þó þurrt og mjög ferskt (freyðir örlítið í glasinu).

500gr spagettí
10 meðalstórir tómatar (þroskaðir)
1 basilikuplanta eða svo
ca. 150gr ostur (eftir smekk)
5 hvítlauksrif (eftir smekk)
2msk salt og pipar (já, slatti af hvorutveggja)
1 dl ólífuolía

Setja olíuna í skál og saxa hvítlaukinn, basilikuna, tómatana og ostinn útí - í þessari röð. Salta og pipra og hella yfir soðið pastað. Tilbúið !

Við notum oftast einhvern heimilisost t.d. gouda því hann er bragðmikill en ef notaður er mozzarella, sem væri týpískast og hugsanlega best, þá þarf að salta enn meira.

þeir sem vilja drekka Keller "Von der Fels" með þessum rétti verða þó að tala við mig því vínið fæst ekki lengur í Vínbúðunum vinogmatur@internet.is.

Austurrísk vín

2005-04-22T11:29:00.000Z

Ég hef verið að smakka vín frá nokkrum austurrískum framleiðendum. Austurríki er aðallega þekkt fyrir hvítvín og sætvín en það kom mér verulega á óvart hversu skemmtileg rauðvínin eru. Úr rauðu þrúgunum Zweigelt og St. Laurent gera þeir mjúk og bragðmikil vín - svolítið nýjaheimsleg. Sérstaklega var ég hrifinn af Zweigelt vínum frá Huber. Þau ættu að falla vel að smekk mjög margra vínunnenda, líka kröfuharðra, og eru frábær kaup, ódýr hreinlega. En... ætli íslenskir vínunnendur gætu nokkuð tímann trúað því að vín frá Austurríki, með ljótan miða í þokkabót, sé svona gott - og aðgengilegt.

Ég hef ekki alveg þróað smekk fyrir Gruner Veltliner, hvítvínsþrúgunni, enda alveg óvanur henni - þótt verð ég að viðurkenna að ég er farinn að hlakka til að prófa hana aftur.

Í gær drakk ég hins vegar gjörsamlega dásamlegt vín frá Polz bræðrum, Hochgrassnitzberg Sauvignon Blanc 2002. Ilmurinn var aðeins daufur þótt hann væri heillandi en í munni var mikil fylling, flókinn keimur af alls kyns ávöxtum og örlítill eikarblær. Allir við borðið voru gagnteknir og einhver sagði "besta hvítvín sem ég hef drukkið". Með betri hvítvínum sem ÉG hef drukkið, einstaklega ljúft og heillandi.

Drukkum líka Zantho St. Laurent 2003. Zantho er í eigu tveggja framúrskarandi framleiðanda, Numathum og Peck, og framleiðir eingöngu rauðvín. Þetta vín var mjög gott, mjúkt og þægilegt, ekki tannískt. Það er ekki stórt um sig en sannarlega góð kaup.

Fois Gras

2005-04-16T12:12:00.000Z

= feit lifur.

Gæsalifur er að verða fátíðari á borðum betri veitingahúsa vegna vaxandi andúðar á troðsluaðferðinni frægu sem felst í því að þvinga fæðu oní gæsirnar (eða endurnar) til að auka vöxt lifrinnar.

Á www.decanter.com las ég frétt þar sem stjörnukokkurinn Charlie Trotter lýsir því yfir að hann sé hættur að bera góðgætið á borð.

Aðrir eru ekki á þeim buxunum að gefa lifrina upp á bátinn: "it is just to good" segir Raymond Blanc, kokkur á Manoir aux Quats Saisons.

Verð að viðurkenna að ég velti ekki mikið vöngum yfir þessu í lifrasælunni á Club Garcon í London. Betra væri samt ef menn gætu framleitt þetta á náttúrulegan hátt, án troðslunnar - hún verður þá bara minni... og maður borðar fleiri.

... sem hlýtur að þýða að fleiri gæsum verður slátrað !?

Michael Jackson elskar bjór

2005-04-10T21:22:00.000Z

Michael Jackson er poppstjarna. Fáir vita hins vegar að hann er líka bjórsérfræðingur og hefur gefið út bókina The Beer Companion.

Ég slysaðist á vefsíðu hans um daginn og rakst á áhugaverða grein. Í greininni fjallar hann um hóp belgískra bjórframleiðanda sem rúlluðu yfir til Frakklands og mótmæltu nýjum skatti á bjór með yfir 8.5% alkóhól.

Ástæðan er forvarnarstarf - hærri skattur á alkóhólríkum bjór þýðir minni hættu á ofdrykkju (hvar hef ég heyrt þessi rök áður ?). ... ekki eins og Frakkarnir væru vanir að sturta slíkum bjór í sig heldur er það mjög lítill hópur sem neytir þessa ofurbjórs og þá oftast í litlu magni. Svo eru Frakkarnir líka vanari öðrum drykk sem þeir framleiða sjálfir og er talsvert áfengisríkari... léttvín!

Hið kaldhæðnislega við þetta allt saman er að flestur belgískur bjór er framleiddur úr hveiti sem ræktað er í Frakklandi.

Vín í leikskólana

2005-04-01T09:47:00.000Z

Hvernig myndu íslenskir foreldrar bregðast við ef ég mælti með því að íslensk börn ættu að kynnast helstu þáttum vínframleiðslunnar strax á leikskólaaldri ?

Það er hefð fyrir því á Ítalíu að gefa börnum að drekka léttvín sem hefur verið þynnt út með vatni... "Svona Gréta mín, drekktu nú úr glasinu þínu !"... en að bókstaflega framleiða það í leikskólanum er kannski full langt gengið - eða hvað ?

Ég var nefnilega að rifja upp í gær þegar dóttir mín var í leikskóla í Chiesanova, litlu þorpi 10 km suður af Flórens. Eitt af praktískum verkefnum barnanna var einmitt að framleiða vín ! Haldið var í vísindaferð til næsta vínbónda (100 m) þar sem þau týndu þrúgurnar, pressuðu þær og fengu síðan flösku til að taka með sér heim þegar vínið var tilbúið einhverjum mánuðum síðar.

Flaskan var reyndar fyrir mömmu og pabba.

Að sjálfsögðu er ennþá stór menningarleg gjá milli Íslands og Ítalíu þegar kemur að léttvínsneyslu - vín er þar bara daglegt brauð og ekkert sjálfsagðara en að börnin kynnist helsta iðnaði svæðisins með þessum hætti.

Mondovino

2005-03-25T10:50:00.000Z

Get varla beðið eftir að sjá þessa mynd.

Jonathan Nossiter er greinilega hugsjónamaður af hæstu sort en hvort hann er það af bestu sort læt ég bíða með að segja þar til ég er búinn að sjá myndina.

Áhyggjur Jonathans beinast m.a. gegn markaðshyggjunni:

" the move towards the crypto-fascism of marketing and the oligopolistic control of production and distribution. The great lie of our time is to fabricate products with different surfaces, but where the content is unvarying. That's happening both in the wine world and the film world."

Hóruvín...... kallar Nossiter þessi vín sem eru einsleit, skortir karakter - eru eins (fyrir utan umbúðirnar) sama hvar og hver framleiðir þau. Sjálfur segist hann vera "terroir"-isti, að hlutverk víngerðarmannsins sé að miðla uppruna vínsins, þ.e. terroir, til neytandans en ekki hans eigin sjálfi.

Verður líka fróðlegt að sjá hvernig Nossiter tekur á Robert Parker.

Það er freistandi að rýna frekar í sumt af því sem Nossiter segir í greininni en ætli það sé ekki betra að sjá myndina fyrst....

Open That Bottle Night

2005-03-19T16:39:00.000Z

Wall Street Journal heldur OTBN (open that bottle night) á hverju ári. Þá hvetur blaðið alla þá sem hafa verið að lúra á einhverju fágætu víni að drífa sig í að taka það upp og deila síðan reynslunni með lesendum.

Þessi saga fannst mér fyndin:

About 40 years ago, R.M. Shepard of Tulsa, Okla., bought a case of 1961 Lafite Rothschild for $18 a bottle. This turned out to be one of the greatest wines of the century -- and the price rose so high that Mr. Shepard couldn't stand to open the last bottles. "My dearest friend hectored me many times to open a bottle. One night, after again fruitlessly importuning me, he asked in exasperation, 'Are you going to die with that wine unopened?' My response was that I was going to have it poured over my grave. In a flash he responded, 'You won't mind if we pass it through our kidneys first?' I eventually relented and we shared a bottle."

Vínið reyndist svo vera komið af besta skeiðinu sem sýnir okkur að það borgar sig ekki að taka of miklu ástfóstri við vínflöskur - vín skal drekkast. Tilgangurinn með söfnuninni öðlast þannig ekki fullkomið gildi fyrr en safngripnum er tortímt.

Ég legg mitt af mörkunum til vínsöfnunar - ég er ávallt reiðubúinn til að farga safnkosti annarra.

Chateau Ducru-Beaucaillou 1997

2005-03-14T17:48:00.000Z

Robert Parker gefur þessu víni 87 stig. 87 af 100 mögulegum er góð einkunn miðað við það svigrúm sem einkunnagjafinn þarf að hafa til að gefa hærri einkunn til enn betri vína og þau eru vissulega mörg góð í Bordeaux.

En Parker gefur einkunnir sínar ekki út frá heildargæðum ákveðinna svæða heldur á heimsvísu, þ.e.a.s. 87 fyrir Bordeaux er "eins" góð einkunn og 87 fyrir merlot frá Chile... og... miðað við hversu margar slíkar einkunnir hann gefur finnst mér 87 ekki sýna hversu mikið býr í þessu víni.

Chateau Ducru Beaucaillou er eitt besta slottið í St. Julien í Bordeaux og 1997 staðfestir hversu frábær vín frábærir framleiðendur geta gert í jafnvel erfiðustu árgöngum. Vínið heillar mann upp úr skónum, er fremur létt og kvenlegt, silkimjúkt með flókinni angan af m.a. rauðum berjum. Vissulega ekki þungavigtar Bordeaux en gæði eru ekki alltaf mæld í vigt.

Dagdraumar vínheildsalans

2005-03-07T21:14:00.000Z

Var í dag með kynningu fyrir Vox á Nordica. Valdi 8 vín frá 8 ólíkum ítölskum framleiðendum. Sævar yfirþjónn á Grillinu mætti líka.

Ég held að þeim hafi þótt vínin góð en það er erfitt að segja. Þessi veitingastaðamarkaður er erfiður...

... mig dreymir um þann dag þegar einhver veitingastaðurinn hringir í MIG og biður um að fá að kaupa eitthvað hjá mér...: "ég las frábæra dóma um þetta vín í erlendu pressunni, komst að því að þú flytur það inn og bara verð að fá að kaupa það hjá þér !" ... that will be the day.

Gordon Ramsey - Boxwood Café

2005-03-01T21:27:00.000Z

Boxwood Café er þriðji veitingastaður stjörnukokksins Gordon Ramsey. Hann opnaði fyrir tveimur árum og er í hjarta borgarinnar á Knightsbrigde - 100m frá Harvey Nichols. Hann er hluti Berkeley hótelsins en hefur sérinngang.

Ég pantaði borð síðastliðinn sunnudag fyrir mömmu og systur mínar tvær sem voru í London að halda upp á 60 ára afmæli mömmu og kom þeim svo á óvart með því að skutlast til London og mæta sjálfur í boðið.

Boxwood er fallega hannaður, nútímalegur en hlýlegur og tekur yfir 100 manns í sæti. Maturinn var í alla staði vel heppnaður en ekki beinlínis ævintýralegur heldur frekar heimilislegur - svona eins og í mjög góðu íslensku matarboði. Á hádegismatseðlinum voru líka eins ólíkir réttir og gnocchi og skosk hálandasteik þannig að allir ættu að finna eitthvað við sitt hæfi. Margt mjög gott en ekki alveg frábært - 20 pund fyrir þrjá rétti í hádeginu var virkilega gott verð og voru réttirnir vel út látnir.

Vínlistinn var ekki of langur en vínin mjög vel valin. Hægt er að fá sérstakan reserve vínlista með nokkrum stórvínum. Þeir sem vilja hins vegar sjá dýrðina í öllu sínu veldi ættu að kíkja á vínlista hinna veitingastaða Gordons Ramsay; michelinstjörnustaðinn Claridge´s
og þriggjamichelinstjörnustaðinn (aðeins 3 slíkir í Englandi) Royal Hospital Road.

Alveg rétt... við drukkum Henriot kampavín með matnum og 2001 rósavín frá Tempier í Bandol. Henriot var mjög gott, þurrt en ávaxtaríkt og rósavínið það besta sem ég hef drukkið af því kyni "so far".

Vefsíða Víns & Matar

2005-02-23T21:56:00.000Z

Já, hönnun vefsíðu Víns & Matar stendur yfir og held ég að megi lofa henni með vorinu. Loksins segja vínunnendur um land allt, það var kominn tími til.

Þarna verður hægt að nálgast allar upplýsingar um framleiðendur og sitt hvað fleira. Hún verður basic, það er ljóst, enda ekki offramboð af hönnunarhæfileikum á þeim bænum. Það er enginn skortur af vilja hins vegar.

En, það er innihaldið sem gerir vínin góð.

Segjum það.

Chateau Elvis

2005-02-22T12:05:00.000Z

"Which celebrities make the best wine"

Skondin grein eftir Mike Steinberger í The Slate um heimsfrægar stjörnur í víngerðarstellingum.

Önnur grein eftir sama mann í sama blaði fjallar um hvernig vín og matur hafa færst í sundur síðustu misseri og nefnir t.d. áströlsk ofur-shiraz - hann segir um þau m.a. "These wines aren't fit to accompany meals—they are meals" ! Dæmi um mat sem er álíka út úr kortinu hvað varðar hæfni til að fara vel með víni að hans mati er Parmesanostaíssamloka !!

Skemmtilegur penni en ég held þetta séu óþarfa áhyggjur - nýir réttir og ný vín kalla bara á nýjar samsetningar. Þetta er bara spurning um að hafa rétt jafnvægi t.d. hvað varðar magn vínsins eða matarins o.s.frv. Jamm.

Vínsmakk í hvert hús !!!

2005-02-19T12:22:00.000Z

Átak í vínsmökkunum á vegum Víns og Matar stendur nú yfir. Í vikunni var t.d. kynning á stórvínum frá Ástralíu og Ítalíu í Ostabúðinni á Skólavörðustíg. Þeir sem hafa áhuga á slíku ættu að hafa samband við mig - hægt er að halda smakk fyrir svona 15 manna hópa í Ostabúðinni, í heimahúsi eða jafnvel í fyrirtækjum í lok vinnudags. Ég fjárfesti um daginn í 48 Riedel-glösum í þessum tilgangi.

Þessar smakkanir eru ódýr leið fyrir fólk að kynnast mörgum vínum með því að deila kostnaðinum á sem flesta. Ef haldið í fyrirtækjum með fyrirlestraraðstöðu má varpa myndum og vefsíðum framleiðanda samhliða smakki.

Eða eins og einn ónefndur framleiðandi frá Ítalíu kvaddi mig í bréfi í vikunni:

"Waiting to meet you or to read you ........."

Sandholt - Amedei

2005-02-12T14:42:00.000Z

Kíkti til Ásgeirs Sandholt á Laugaveginum í dag og leyfði honum að smakka konfekt sem ég hafði sjálfur búið til úr Amedei súkkulaði. Ásgeir var að búa til eftirrétti fyrir brúðkaupsveislu sem hann leyfði mér að prófa. Greinilegt að hann er mikill ástríðumaður því hráefnið var m.a. grænustu pistasíuhnetur (4.000 kg kílóið) og mýkstu vanillustangir (17.000 kr ca. 250 gr) sem ég hef séð - og útkoman eftir því.

Innan skamms verður hægt að fá Amedei súkkulaði í verslun hans á Laugaveginum. Þá verður hann líka með 1kg plötur frá Amedei sem fólk getur beðið um að fá bita af til að nota í matargerð - það er ódýrara heldur en að kaupa neytendapakkningarnar og hentugra en að kaupa heila 1kg plötu þar sem fæstir nota svo mikið magn í einu holli.

Það er þó lygilegt hvað ein 1kg plata getur verið fljót að fara á heimili þar sem búa margir súkkulaðifíklar.

Weingut Keller

2005-02-11T09:43:00.000Z

Vínin frá Keller hafa selst frekar lítið í Vínbúðunum þrátt fyrir að hann sé í framlínu þýskra víngerðarmanna. Markaðurinn hér heima er einfaldlega ekki tilbúinn að greiða 2-3 þúsund krónur fyrir sætt hvítvín frá Þýskalandi. Þess má geta að í nóvembermánuði seldust 1445 fl. af Gunthrum Riesling Royal Blue (790 kr) í Vínbúðum - af Keller Dalsheimer Spatlese (1.790 kr) seldist ein flaska.

En... Keller-vínin eiga rétt á því að vera hluti af vínframboðinu fyrir þá sem vilja kynnast einmitt því besta frá Þýskalandi. Í stað þeirra fjögurra Keller vína sem byrjuðu fyrir tæpu ári og detta úr sölu fljótlega munu því ný taka við síðar á þessu ári.

Ábending til þeirra sem eiga hjá sér Keller vín. Spatlese 2002 og Auslese 2002 eru byrjuðu að lokast og ef þau verða ekki drukkin fljótlega þarf að bíða í einhver ár þar til þau blómstra á ný. Klaus Keller sagði mér sjálfur að hann kynni að meta vín sín best mjög ung eða ekki fyrr en eftir 10 ár.

Australian Day Tasting

2005-02-09T14:15:00.000Z

Hitti Dan Standish víngerðarmann Torbreck á ADT í London í síðustu viku. Hann lýsti yfir miklum áhuga sínum að koma til Íslands í næstu heimsreisu sinni og halda kynningu á Torbreck vínum.... ætli það sé kvenfólkið ? Allavegana, verður frábært tækifæri til þess að kynnast innviðum hágæðavíngerðar frá þeim manni sem stendur henni næst.

Dan sagði mér líka að 2004 yrði einn besti árgangur S-Ástralíu "ever", betri en bæði 1998 og 2002 sem þóttu framúrskarandi - svokallaðir "benchmark"-árgangar. 2005 verður tíndur á næstu vikum.

Dan virtist ánægður með okkur vitleysingana frá Íslandi því hann vildi kíkja í bjór eftir sýningu en því miður urðum við að afþakka og taka bjórinn okkar á Stanstead - eða öllu heldur á nýja hótelinu við flugvöllinn... sem betur fer því Stanstead er gjörsamlega glataður.

1952 Chateau Pichon-Longueville-Comtesse de Lalande

2005-02-06T14:25:00.000Z

Liturinn kom mér á óvart - hann var hvorki eins fölur né eins brúnleitur og ég hafði ímyndað mér, þó mátti greina ryðrauðan blæ.

Tappinn var gegnsósa og vel myglaður ofan á. Í nefi mátti vel greina þessa myglu - gömul lykt t.d. gamlar bækur og rykug húsgögn, jafnvel óhreinir sokkar en... fínlegan blæ af berjum inn á milli.

Í munni reyndust mestu vonbrigðin - var þunnt, eiginlega vatnskennt.

Mjög áhugavert að smakka þetta vín, eldurinn var slokknaður en það lifir í glæðunum.

Vox + vínsmakk

2005-01-30T19:35:00.000Z

Borðaði á Vox í fyrradag.

Forréttur:
Pönnusteiktir humarhalar kryddaðir með söl og engifer, framreiddir með jerúsalem ætiþistlamauki, bökuðum kirsuberjatómötum og korianderlaufum. Kr.2450

Aðalréttur:
Íslenskar nautalundir matreiddar í Búrgundarstíl með steiktum skalottlaukum, léttreyktu fleski, sveppaflani og Pinot Noir rauðvínssósu. Kr. 4450

Enginn eftirréttur í þetta skiptið en fengum tvo smárétti til að byrja með í boði hússins. Matur allur í sérflokki, sérstaklega þótti mér humarinn frábær. Eiginlega fannst mér forréttirnir almennt virðast frumlegri og girnilegri á að líta - hugsanlega væri gaman að borða þarna og panta 3-4 forrétti og sleppa í staðinn aðalréttinum.

Vín:
3 rauðvín sem við fengum að taka með okkur gegn smá gjaldi. Góð hugmynd fyrir vínsafnara að óska eftir þessu því það er ekki hægt að hugsa sér betri aðstæður og mat með góðum vínum.

Shirvington - Shiraz 2003
Greenock Creek - Alice's Shiraz 2002
Clos Martinet - Priorat 2001

Prioratinn féll vel í kramið hjá þjónunum á Vox enda æðislegur. Öllu þyngri voru Ástralarnir (báðir 16% alk. !) og þá sérstaklega Shirvington, kom mér samt á óvart hvað þeir voru léttir á fæti - góð sýra lyftir þeim og gerir þá jafnframt ferska og hentuga með fjölbreyttri matargerð. Ilmurinn var ótrúlegur af Alice, þurfti ekki einu sinni að bera glasið að nefi hvað þá þyrla því - mynta og karamella. Alice 2001 er þyngri þrátt fyrir að vera hálfri prósentu léttari, minnti mig á portvín er ég smakkaði það í des.

bréf frá Sandrone

2005-01-25T11:52:00.000Z

Nýtt vín frá Sandrone var að bætast í hillurnar í Vínbúðunum (Heiðrúnu og Kringlunni). Þetta er Dolcetto d'Alba 2003 (1.790 kr) og er eins og ÖLL vínin frá Sandrone lýsandi fyrir einstaka víngerð af hæsta gæðaflokki, persónulega og sjaldgæfa. Vínin frá Sandrone eru ómótstæðileg ung en verðlauna geymslu, jafnvel þetta litla dolcetto þroskast vel í nokkur ár. Ímynd dolcetto er hins vegar að vera ávaxtaríkt og drekkast ungt, þetta uppfyllir þau skilyrði en er samt dýpra og tannískara en flest önnur af sama meiði.

Ég drakk Barbera 2002 frá Sandrone í fyrradag og restina í gær. Ótrúlegt hvað Sandrone sýnir mikla yfirburði í eins erfiðum árgangi. Þetta vín er ekki alveg eins þétt og 2001 en dásamlega mjúkt og gott í alla staði. Daginn eftir var það enn betra (geymt í flösku með tappa) heitur ávöxturinn naut sín greinilega vel við stofuhita.

Ég drakk líka Nebbiolo d'Alba Valmaggiore 2001 um daginn - sama þrúga og í Barolo. Þetta er mini-barolo fyrir þriðjung af verðinu, ég ætla að flytja það inn í næstu skömmtun af Sandrone vínum. Barberað mun líka detta út úr Vínbúðum þrátt fyrir toppeinkunn (19/20 mbl og 4/5 gestgjafi) enda bjóst ég ekki við öðru. Ég hef hvort að er ekki magn til að halda því inni en þegar það dettur út bíð ég í ár og set það aftur inn svo framarlega sem innkaupareglur ÁTVR breytist ekki.

Barbara Sandrona sagði mér m.a. þetta:

"... This 100% Nebbiolo D'alba comes from Roero, a little region neighborhood [of]LANGA where Barolo is... Langa - generally with more structure and longer keeping qualities - and the Roero, where the wines are more elegant and smoother... different micro clime and altitude make the main difference as the variety is the same Nebbiolo... 2001 was a great vintage for Barolo and Nebbiolo in general... 2002 as you have tasted the Barbera of course was a difficult vintage for the area but we have decided to produce and bottle our wines, except the [Barolo] Cannubi Boschis, as well as we want that our affectionate clients understand that Sandrone was able to produce even in a very difficult vintage great wines. Of course we reduced a lot quantity at the same time we can guarantee the quality..."

Sideways

2005-01-25T10:31:00.000Z

"I am NOT drinking any fucking Merlot !"

Ef ég hló ekki allan tímann á Sideways þá brosti ég út að eyrum. Frábærar samræður, fyndin, frumleg og vel leikin.

Oftar en ekki þegar kvikmyndir fjalla um tónlistarfólk eru samræður yfirborðskenndar og hljóðfæraleikur illa "feikaður".

En allt sem viðkemur víni í þessari mynd er hins vegar skrifað af kunnáttu og einlægni þess sem hefur nær takmarkalausan áhuga á viðfangsefninu. Setningar og athafnir sem snéru að víni voru stundum eins og skrifaðar út úr mínu hjarta - var næstum pínlegt að horfa á köflum. Af hverju skrifaði ég ekki þessa bók.

Ég hef ekki lesið skáldsöguna en ætla að gera það. Vínin í myndinni voru hins vegar, að mér skilst, valin af leikstjóranum Alexander Payne sem er mikill ástríðumaður um vín: "'The nicest thing about making this film was ... I got to hang out with winemakers".

Cucina Casalinga í Flórens

2005-01-22T11:48:00.000Z

Þegar ég er á Ítalíu fer ég nánast eingöngu á veitingastaði sem bjóða upp á cucina casalinga, þ.e. heimilislegan mat. Það er ákv. trygging fyrir því að á boðstólnum er dæmigerður matur fyrir viðkomandi hérað, einfaldur, ódýr og án allrar tilgerðar.

Gatto e Volpe (köttur og refur) er pínulítill fjölskyldustaður í hjarta Flórens (via Ghibellina 151/r) og uppfyllir öll þessi skilyrði. Matseðill er einfaldur og að mestu dæmigerður fyrir Toskana héraðið en býður líka upp á pizzur. Pizzan kostar um 400 kr og pastað um 600. Þetta er "okkar" staður í Flórens. Hér er dæmigerð máltíð þegar við förum á Gatto e Volpe:
- lítill kaldur bjór (ahhh.... þegar heitt er í veðri)
- crostini toscani (ristað brauð m/kjúklingalifraransjósupate) eða crostini með tómatmauki eða sveppahvítlaukskremi
- pizza margarita, pizza rucola eða pasta della casa
- stundum vin santo með cantucci til að dýfa oní
- freyðandi hvítvín (frizzante) eða rauðvín hússins með öllu saman (sítrónugos fyrir suma)

Il Latini í Flórens er vinsæll staður, það myndast biðröð fyrir utan áður en hann opnar en hann er stór og tekur marga þannig að það reddast alltaf. Þarna er mikil stemning og hávaði. Ég man aldrei eftir að hafa séð matseðil þegar ég var þarna og mæli með svona pakkaseðli sem þeir buna útúr sér á mettíma - engar áhyggjur þetta er allt gott, best að segja bara "Si". Áður en við vissum af var borðið þakið réttum sem komu hver á fætur öðrum: melóna með skinku, salami og finocchiona (fennelpysla), pasta osfrv. Alltaf þegar ég hef komið þarna höfum við fengið eitthvað í boði hússins t.d. vin santo eða moscatofreyðivín - og einu sinni fékk ég tvo aukasúpudiska því mér fannst einn svo góður að þeir vildu endilega að ég smakkaði alla hina. Súpan er ekta sveitasúpa, kröftug og saðsöm. þarna er líka hægt að biðja um hina dæmigerðu Fiorentina T-Bone steik en hún er nokkuð dýrari kostur. Svo er bara vín hússins með öllu saman og vel afðí !

Á Il Latini er þó engin ástæða að drekka bara vín hússins, sérstaklega ef farið er í Fiorentinuna, því í kjallaranum er flott safn af frægustu vínum Ítalíu, einnig frönsk champagne, sauternes etc. Þar er líka eitt stórt borð þar sem hægt er að sérpanta og halda veislu - tíminn stendur kyrr þarna niðri því umhverfið er frá miðöldum. Það er nýbúið að opna kjallarinn í þeirri mynd sem hann er nú því hann hafði verið fullur af sandi síðan áin Arno flæddi yfir bakka sína 1966.

Grand Cru all'italiana

2005-01-21T11:09:00.000Z

Fyrirsögn nýjasta heftis (des. 2004) ítalska víntímaritsins Gambero Rosso gefur til kynna málefni sem mikið hefur verið rætt í tengslum við ítalska vínrækt þ.e. GRAND CRU. Frakkar, t.d. í Búrgúndí-héraði, hafa löngum merkt ákveðin svæði mjög skilmerkilega eftir því hvaða möguleikar felast í jarðvegi þeirra og veðurfari og kallað þau ýmist Grand Cru (best), Premier Cru (næstbest) osfrv. og eru þessar merkingar skilmerkilega á miða víns frá viðkomandi svæði. Þannig getur neytandinn metið betur gæði þess víns sem hann stendur frammi fyrir að kaupa.

Þetta er ekki hægt að gera með ítölsk vín því engar slíkar upplýsingar er að finna á miða flaskanna. Ef við tökum Chianti Classico sem dæmi þá er ekkert á miðanum sem segir okkur hvort viðkomandi vín sé frá góðu svæði, miður góðu eða jafnvel frábæru svæði - því besta. Í sömu hlíð geta gæði vínberjanna meira að segja verið mjög ólík efst uppi eða við ræturnar.

Margir hafa bent á að þetta sé miður. Neytandinn getur ekki metið eins vel gæði vínsins í flöskunni ef hann veit ekki nákvæmlega hvaðan það kemur. Richard Baudains, sá breski, fjallaði um þetta vandamál ekki fyrir löngu og tók þorpið Panzano í Chianti Classico sem dæmi. Vínekrurnar í kringum þorpið (t.d. Fontodi) væru einhverjar þær bestu í Chianti Classico og það væri synd að það kæmi hvergi fram á miðanum - þær verðskulduðu opinbera GRAND CRU-viðurkenningu.

Margir ítalskir vínframleiðendur hafa að vísu í gegnum tíðina merkt vín sín ákveðnum vínekrum og eru menn hvergi eins iðnir við það og framleiðendur Barolo. Í Gambero Rosso eru nefndar 10 vínekrur á Ítalíu sem almennt eru álitnar í sérflokki varðandi gæði og framleiða tvær þeirra Barolo. Önnur er Cannubi og er sérstaklega nefnt í því sambandi vín sem V&M flytur inn Sandrone - Barolo Cannubi Boschis (Boschis vísar til enn þrengra svæðis innan Cannubi vínekrunnar).

En hvernig vínneytandinn, fyrir utan allra mestu reynsluboltana, á hins vegar að átta sig á því að Cannubi sé yfirburða vínsvæði er ómögulegt. Ef eftirfarandi kæmi hins vegar fram á flöskunni "Barolo Cannubi Boschis GRAND CRU" væri málið leyst.

IRATI í Barcelona

2005-01-19T14:35:00.000Z

Í haust þvældist ég á fótboltaleik í Barcelona. Hápunktur leiksins var ekki stórsigur Barcelona 4-0 á Zaragossa heldur bylgjan sem við félagarnir komum af stað. Það var ekkert leiðinlegt að sjá bylgjuna liðast um nær fullan 100.000 manna leikvanginn - tvær umferðir (ég varð að koma þessu að).

En þessi pistill er ekki um fótbolta heldur mat.

Við borðuðum nefnilega ótrúlega máltíð á veitingastaðnum Irati - taverna basca. Ekki vissi ég það þá en matreiðsla Baska er mjög hátt skrifuð í Barcelona. Eftir endilöngu forrými veitingastaðarins er þröngur tapasbar en fyrir innan er lítill veitingasalur fyrir svona 30 manns.

Þegar við komum þarna um 9.30 var staðurinn troðfullur og biðlisti - mér skilst að til að tryggja borð þurfi að mæta ekki síðar en 7.30. Ekki var fýsilegri kostur að komast að tapasbarborðinu því það var þéttskipað og ekki leið fyrir einn mann að bætast í hópinn hvað þá sex axlabreiða Íslendinga.

En... biðin var þess virði. Þegar okkur var loks vísað til sætis kom í ljós að í veitingasalnum var alls ekki verið að bjóða upp á tapas heldur matseðil hússins og verðin svona í meðallagi dýr (ef hægt er að kalla fulla máltíð fyrir 6 svanga á 30.000 dýrt) fyrir Barcelona, mun dýrara en tapas-átið við barinn hefði kostað (1.20 E per snittu).

Miðað við eril, þrengsli og blátt-áfram útlit staðarins átti upplifunin við borðið eftir að koma okkur á óvart. Í fyrsta lagi var leirtau og glös af bestu gæðum og framsetning réttanna í ætt við franskt eldhús. Það var þó hráefnið og samsetning þess sem stóð upp úr - sérstaklega fannst mér skinkuvöfðu kjötrúllurnar mínar sem bornar voru fram með matskeið af rósmarín-ís sérstaklega frumlegur og hreint ótrúlega góður réttur. Einn eftirréttanna fannst mér líka sérstaklega spennandi en hann var einfaldur; hreint hunang í einu glasi og flóuð geitamjólk í öðru til að blanda saman við - lygilega gott.

Þjónninn sem hafði verið svolítið hrokafullur framan af var farinn að fíla ágætlega þessa matglöðu Íslendinga undir lokin og bauð m.a. upp á eplavín hússins.

Með matnum voru annars drukkin tvö stórgóð vín, bæði svolítið lýsandi fyrir nýja strauma í spánskri víngerð; Artadi - Rioja Vinas de Gain 2001 (1.5 l) og Les Terrases - Priorat 2001.

Enginn sem fer til Barcelona má missa af þessum skemmtilega stað og ekki spilllir fyrir að fá sér nokkra gin og tónik áður en farið er af hótelinu og út að borða - allavegana fannst okkur félögunum það frekar sniðugt !

IRATI - Taverna Basca
Cardenal Casañas 17, Barcelona, Phone: 93/302-3084

Skrúftappi

2005-01-15T15:02:00.000Z

Á Vievinum ráðstefnunni í Vín í júni síðastliðnum voru ræddir ýmsir kostir og gallar ólíkra lokunaraðferða á vínflöskum.

Skrúftappar sjást nú í ríkari mæli en áður. Skrúftappar eru praktísk leið til að minnka líkur á skemmdum vínum; Sainsbury's verslunarkeðjan í Bretlandi sem selur 153 milljónir vínflaska á hverju ári sagði að kvörtunum vegna skemmdra flaska hefði fækkað um helming á fáeinum árum (er nú aðeins 44.000 fl. á ári).

Þetta virðist henta vel vínum sem eru gerð til að drekkast ung en hvað með gæðavínin ? Vínfræðingurinn ástralski James Halliday svaraði gagnrýni þess efnis að skrúftappinn hindraði öndun/þroska vínsins við geymslu:

“Some people have the idea that the development of wine with a screwcap closure will be artificially arrested. Not so; there is sufficient oxygen in the wine and in the headspace to allow that part of development which requires oxygen to take place. And, what is more, much of the development takes place anaerobically [or without oxygen].”

Ástralir virðast djarfastir þegar kemur að skrúftappanum og hika ekki sumir hverjir við að setja hann á bestu vín sín: Kay Brothers er t.d. líklegast fyrsta dæmið á íslenskum markaði um hágæðavín sem lokað er með skrúftappa.

Ostabúðin Skólavörðustíg

2005-01-08T18:04:00.000Z

Hádegisverður - besta leyndarmálið.

Ekki er til sá matgæðingur sem ekki hefur litið inn í Ostabúðina á Skólavörðustíg. Þarna er eingöngu fyrsta flokks vara enda Jói sannkallaður ástríðumaður.

Færri vita þó að í hádeginu er hægt að snæða í kjallara búðarinnar. Matseðillinn er stuttur - súpa, salat og bruschetta - en einnig er hægt að fá súpu dagsins og fisk dagsins. Ég hafði áður prófað bruschettuna sem er sú besta sem ég hef bragðað og samanstendur m.a. af hráskinku, mozzarellaosti og tómötum - vel úti látin (heil máltíð) og ódýr, 800 kr. ca.

Fisk dagsins fékk ég mér nýlega. Það var lax með hrísgjónum, rucola með balsamik og fersku salati - að sjálfsögðu fylgir nýbakað brauð hússins með. Fiskurinn var akkúrat rétt steiktur og hráefnið fyrsta flokks. Aðeins 900 kr eða svo.

Það er líka hægt að kippa með sér langloku fyrir 500 kall sem er fersk, holl og frumlega samsett.

Sýra með sítrónupasta

2005-01-05T18:13:00.000Z

Ferskur réttur.

Alcamo Bianco er lítið en gott hvítvín frá sikileyska framleiðandanum Firriato. Þetta vín fékkst í Vínbúðum og fékk prýðiseinkunn í Morgunblaðinu 18/20 - en er dottið úr sölu um sinn.

Eins og í öllum ekta ítölskum vínum hefur þetta vín ferska sýru sem gerir það að svo góður matarvíni. Ég hef þó aldrei upplifað þetta vín eins vel og um daginn þegar ég drakk það með sítrónupasta. Sýran í pastaréttinum núllaði sýruna í víninu gjörsamlega þannig að það varð miklu mýkra, safaríkara og einfaldlega betra en nokkru sinni áður og hef ég drukkið það alloft.

Þennan rétt mætti prófa með nánast hvaða góða ítalska hvítvíni sem er með svipaðri útkomu:

500 g linguine eða fíngert nýtt pasta
2 sítrónur
2,5 dl rjómi
1 dl grappa
Parmaskinka (1 bréf)
Þurrkuð rósapiparkorn

- Rífa gula lagið af annarri sítrónunni og geyma. Taka allt hýði utan af og skera ávöxtinn í mjög litla bita. Kreista safann úr hinni og geyma. Rjómi, sítrónubitarnir (ekki hýðið og safinn sem geymt var) og grappa sett í pott og hitað varlega. Láta krauma þar til sósan þykknar. Sjóða pastað. Skera parmaskinkuna í litlar ræmur og geyma. Sósan tekin af hitanum og sítrónusafanum bætt í smátt og smátt - látið sjóða við vægan hita í 1 mín meðan hrært er. Bæta 2 tsk af rifna sítrónuberkinum í og hræra vel. Láta renna af pastanu og hella sósunni yfir ásamt parmaskinkunni. Blanda vel saman og setja pastað í heita skál. Sítrónuberki og nýmöluðum rósapipar stráð yfir.

Vínsöfnun III

2005-01-04T21:13:00.000Z

Aðstæður.

Alvöru vínsafn þarfnast fyrsta flokks aðstæðna - best er að viðhalda stöðugu hitastigi í kringum 13°c og um 70% raka.

- Þetta er hægt að gera með því að kaupa sérstakan vínkæliskáp en þeir eru dýrir, um 1000-1500 kr. per flösku, og hætta er á að vínsafnið sprengi þá fljótlega utan af sér.

- Best og skemmtilegast er eflaust að innrétta lítið herbergi (stór skápur gæti dugað) og setja þar upp hillur og element sem stýrir bæði hita- 0g rakastigi.

Allan þennan búnað og fleira er hægt að finna á vefsíðu Wine Enthusiast.

Rakastigið er ekki síður mikilvægur þáttur því of mikill raki þýðir að mygla tekur sér auðveldlega bólfestu á flöskum en of lítill raki að vínið getur gufað upp smám saman.

En... það er engin ástæða að láta áhyggjur af aðbúnaði safnsins trufla vöxt þess - til að byrja með má einfaldlega láta sér nægja að finna góðan stað í íbúðinni (t.d. kjallarakompu) sem hefur sem stöðugast hitastig, hvorki of kalt né of heitt (max 18°c). Jafnvel smávægilegar árstíðarsveiflur gera husanlega lítið til.

Konfektgerð - matt eða glans ?

2005-01-04T20:46:00.000Z

Stemmum súkkulaðið !

Við Ingó mágur minn - og bakarameistari með meiru - tókum smá törn í að kanna ágæti hins ítalska AMEDEI súkkulaðis fyrir áramótin. Við bjuggum til konfekt og trufflur og notuðum til þess mjólkursúkkulaði, 63%, 66% og 70% Chuao (einnar ekru súkkulaði frá Chuao í Venezuela).

Útkoman var ómótstæðileg en það sem mér er ekki síður í minni er hin ágæta regla sem kallast "að stemma". Margir hafa nefnilega lent í því þegar konfekt er losað úr formum að það vill a) festast í formunum, b) verða matt og mislitt og c) skurnin lin og klínist við fingur.

Það er auðvelt að komast hjá þessu - nefnilega með því að stemma súkkulaðið sem hellt er í formin. Stemmun felst í því að snöggkæla hið bráðnaða súkkulaði með því að bæta út það 1/5 (þ.e. 20% af heildarþyngd eftir viðbót) af óbræddu, fínt söxuðu súkkulaði. Við kólnunina kristallast súkkulaðibræðingurinn og tekur á sig fallegan gljáa. Eftir að búið er að hella því í formin losnar súkkulaðið auðveldlega frá auk þess sem það glansar fallega og hefur stökka skurn sem auðvelt er að handfjatla án þess að verða kámugur eins og skot.

Jólin eru búin - en konfektgerð er tímalaus.

Vínsöfnun II

2005-01-03T20:05:00.000Z

Hverju á að safna ?

Í nýlegu hefti Wine Spectator er lesendum tímaritsins gefin ráð um fjórar mismunandi tegundir af vínsafni:
a) heimssafn - vínum frá sem flestum löndum safnað
b) árgangssafn - mörgum árgöngum frá ákv. framleiðendum safnað
c) svæðasafn - vínum safnað frá ákv. svæði, t.d. Toscana eða Bordeaux
d) fjárfestingasafn - vínum safnað sem mestar líkur eru á að auki verðmæti sitt miðað við endursölu síðar

Safn flestra er einhver blanda af þessum þáttum. Þótt fjölbreytt safn sé hentugast til að velja úr fyrir hin ýmsu tækifæri og ólíka matargerð er ekki ólíklegt að viðkomandi sérhæfi sig jafnframt í svæðum sem honum er mest að skapi.

Ágætis regla er að kaupa aldrei minna en 3 flöskur af hverju víni. Margar ástæður eru fyrir því; t.d. gæti flaskan verið skemmd og þá er gott að eiga staðgengil; ef margir eru í mat þarf kannski fleiri en eina flösku; sama vín frá sama árgangi er gott að geta drukkið eftir mislanga geymslu; osfrv. Af meðaldýrum flöskum mætti kaupa 6 fl. (lítill kassi) og af ódýrari tækifærisvínum eða uppáhaldsvínunum 12 fl. (stór kassi).

Aðalatriðið er að hver og einn velji sér farveg eftir eigin smekk.

Vínsöfnun I

2004-12-28T11:03:00.000Z

Markmið: 250 flösku safn.

Flesta vínunnendur dreymir um að eignast gott vínsafn.

Fyrst er að ákveða hvort það sé gert:
a) smám saman án upphafskaupa
b) með allstórum upphafskaupum og síðari viðbótum

Fyrri aðferðin krefst afar góðs skipulags og þolinmæði. Vínkaupin þurfa helst að vera tvöföld á við neyslu. Sé miðað við 2 drukknar flöskur í viku myndi það þýða prýðilegt vínsafn af u.þ.b. 100 flöskum eftir einungis eitt ár. Sé neyslan aðeins 1 flaska á viku verða þó þetta í kringum 50 fl. í safninu eftir árið - kostnaðurinn í því tilfelli yrði í kringum 20-25.000 á mánuði (þ.e. ca. 100 keyptar flöskur á ári fyrir 2.500-3000 krónur stykkið, þar af 50 til geymslu), á aðeins 5 árum yrðu 200-250 flöskur í safninu.

Síðari aðferðin er náttúrulega skjótvirk en krefst engu að síður góðs undirbúnings og ekki síst útstjónarsemi því ef keyptar eru 250 flöskur á einu bretti þarf að rannsaka vel hvaða flöskur það eru sem verðskulda að vera keyptar til geymslu. Hjálpargögn af ýmsu tagi, vínbækur og tímarit og ekki síst aðstoð reyndra manna eins og Páls í Vínbúðinni Kringlunni, eru nauðsynleg. Best væri þó að viðkomandi safnari væri þegar sjóaður í þekkingu sinni og reynslu af sem flestum vínum.

Fyrir flesta hentar fyrri aðferðin líklegast best. Hún krefst ekki of mikils strax í upphafi söfnunar heldur byggist á stigvaxandi þekkingu, reynslu og áhuga safnarans.

Tvö vín á top 100

2004-12-28T10:50:00.000Z

Meira af Wine Spectator

Já ég veit... ég er búinn að vera að gagnrýna þennan "Top 100" lista frá Wine Spectator - en get samt ekki látið það vera að benda þar á tvö vín sem Vín & Matur flytur inn.

Annað þeirra er hið ástralska Struie 2002 frá framleiðandanum Torbreck. Torbreck er einn allra heitasti framleiðandi Ástralíu og hefur t.d. eitt vína hans, Run Rig 2001, fengið hæstu einkunn sem ástralskt vín hefur hlotið í Wine Spectator. Tvö vína hans fengu nýverið 99 stig hjá Robert Parker. Öll eru þau flutt inn af Vín & Mat en fást aðeins í sérpöntun.

Hitt vínið á listanum er frá Toskana. Castello di Querceto - Chianti Classico Riserva 2000 kemur til með að fást í Vínbúðum 1. mars á þessu ári. Þetta er annað árið í röð sem þetta vín kemst á þennan eftirsóknarverða "Top 100" lista.

Vínsmakk í Yndisauka

2004-12-16T20:22:00.000Z

Jólahvað

Meðlimum póstlista Víns & Matar er boðið í vínsmakk á jólavínum fyrirtækisins í sælkeraversluninni Yndisauka á laugardaginn næstkomandi. Hægt er að skrá sig á póstlistann með því að senda tölvupóst á vinogmatur@internet.is

Vínin eru öll frá framleiðandanum Umani Ronchi sem staðsettur er í Le Marche héraðinu á Mið-Ítalíu en á einnig ekrur í nærliggjandi Abruzzo sem telst svona frekar til Suður-Ítalíu. Hvítvínið er úr þrúgunni verdicchio en rauðvínin öll þrjú úr montepulciano. Hvítvínið og síðarnefndu rauðvínin koma frá Le Marche en Jorio frá Abruzzo.

Vínin eru:
Casal di Serra (hvítvín) - Verdicchio dei Castelli di Jesi
Jorio (rauðvín) - Montepulciano d'Abruzzo
San Lorenzo (rauðvín) - Rosso Conero
Cumaro (rauðvín) - Rosso Conero

Einnig stendur til að narta í brauð frá Yndisauka og dífa því m.a. í ferska (haust 2004) ólífuolíu sem Umani Ronchi framleiðir einnig.

Sjáumst.

Boðorðin 100

2004-12-13T22:19:00.000Z

Listinn (hér neðar) sem bandaríska víntímaritið Wine Spectator var að gefa út yfir 100 athyglisverðustu vín síðasta árs er alls ekki það sem kalla mætti bestu vín ársins. Tekið er vissulega mið af gæðum (einkunn) en einnig verði, framboði og einhverju sem þeir nefna x-factor eða fun-factor, þ.e.a.s. listagerendur hafa ákveðið skáldaleyfi til að setja á listann vín sem þeim þykir skemmtileg.

Fyrir vikið vantar á listann fjölmörg vín sem hafa mun meiri gæði en flest þessara vína - í raun samanstendur listinn aðallega af því sem mætti kalla "góð kaup", fremur handahófskennt val miðað við það gríðarlega framboð sem til er af slíkum vínum.

Kosturinn við alla slíka lista og gagnrýni yfir höfuð er sá að vínunnandinn fær tæki, svona "consumer guide", til að feta sig gegnum óreiðukennda og nánast óendanlega fjölbreytilega veröld vínsins. Þegar ég kaupi vín byggist valið yfirleitt á leiðarvísi einhvers, helst samanburði margra slíkra.

Gallinn er sá að stígurinn sem maður fetar getur verið einsleitur - sýnir aðeins brot af dýrðinni -, og ferðalagið einkennst af þrjósku - t.d. þýðir oft lítið fyrir sérfræðinga vínbúðanna að mæla með einhverju öðru en sem maður hefur "sannanir" fyrir að sé GOTT vín.

Top 100 Wine Spectator 2004

2004-12-13T22:10:00.000Z

Listinn var að koma út

1) Chateau Rieussec 2001
2) Casa Lapostelle Clos Apalta 2001
3) Numanthia Termes 2002
4) Paolo Scavino Barolo Bric del Fiasc 2000
5) Peter Michael Les Pavots 2001
6) Tenuta Dell’Ornellaia Toscana Masseto 2001
7) Lafite Rothschild 2001
8) Greg Norman Estates Shiraz SE Australia Reserve 1999
9) Chateau Suduiraut 2001
10) Fontodi Colli della Toscana Centrale Flaccianello 2001
11) Seghesio Zin Sonoma County 2002
12) Lewis Alec’s Blend 2002
13) Piper-Heidsieck Brut Champagne 1995
14) Staglin Rutherford Chardonnay 2002
15) Marchesi de Frescobaldi BdM Castelgiocondo 1999
16) Vina Almaviva Puente Alto 2001
17) Paul Hobbs Chardonnay RRV 2002
18) Chateau Souverain Chardonnay Sonoma County 2002
19) Ponzi PN WV 2002
20) Quinto do Vale Meao Duoro 2000
21) Glen Carlou Chardonnay Paarl 2002
22) Beringer Sbragia Charonnay Ltd. Release 2002
23) Chateau Guiraud Sauternes 2001
24) Leeuwin Chardonnay Art Series 2001
25) Beaux Freres PN WV Beaux Freres Vyd. 2002
26) Concha Y Toro Don Melchor 2000
27) Elderton Command Shiraz 2000
28) Green Point Shiraz Victoria 2002
29) Castello Banfi BdM 1999
30) Columbia Crest CS Reserve 2001
31) Domaine Charvin CdP 2001
32) Viticcio Chianti Classico Riserva 2001
33) Cougar Crest Syrah WWV 2002
34) Araujo Sauvignon Blanc Eisele Vyd. 2002
35) Henri Bourgeois Pouilly-Fume La Porte de L’Abbaye 2002
36) Marques de Grinon Syrah Vino de Mesa de Toledo Dominio de Valdepusa 2001
37) Chateau Cos-D’Estournel St. Estephe 2001
38) Torbreck the Struie BV 2002
39) Siro Pacenti BdM 1999
40) Azelia Barolo Bricco Fiasco 2000
41) Rosenblum Zin Paso Robles Richard Suaret Vyd. 2002
42) Worthy CS NV Sophie’s Cuvee 2001
43) Pago de Los Capellanes Ribera del Duoro Criznza 2001
44) Kim Crawford SB Marlborough 2004
45) Penfolds Shiraz BV RWT 2001
46) Pride CS Reserve 2001
47) Alban Syrah Edna Valley Reva 2001
48) Falset-Marca Montsant Castell de Falset 2000
49) Domaine Tempier Bandol 2001
50) Truchard Chardonnay NV Carneros 2002
51) Two Hands Shiraz McLaren Vale Angel’s Share 2003
52) Columbia Crest Merlot Grand Estates 2001
53) Bodegas Terrazas de Los Andes Malbec Mendoza Reserva 2002
54) San Fabiano Calcinaia Chianti Classico Cellole Riserva 2001
55) Columbia CS Yakima Valley Otis Vyd. David Lake Signature Series 1999 56) Paloma Merlot Spring Mountain District 2002
57) Chateau Dereszla Tokaji Aszu 5 Putoonyos 2000
58) Chateau Giscours Margaux 2001
59) Fairview Goat-Roti Western Cape 2002
60) Ca’Bianca Barolo 2000
61) Tamarack Firehouse Red Columbia Valley 2002
62) Williams Selyem PN RRV 2002
63) Sea Smoke Southing 2002
64) Castello di Querceto Chiati Classico Riserva 2000
65) Allegrini Verona Palazzo della Torre 2000
66) Domaines Schlumberger Riesling Alsace Les Princes Abbes 2000
67) Bodega Catena Zapata Malbec Mendoza 2002
68) Chateau Ste. Michelle-Dr. Loosen Riesling CV Eroica 2003
69) Chateau Haut-Bages-Liberal Pauillac 2001
70) Van Duzer PN WV Estate 2002
71) Warwick Three Cape Ladies Simonsberg-Stellenbosch 2001
72) Chateau Montus Mediran 2001
73) Wolf Blass Shiraz Barossa Gold Label 2002
74) Beuhler CS NV 2001
75) JJ Prum Riesling Kabinett MSR Wehlener Sonnenuhr 2002
76) Sebastiani Chardonnay Sonoma County Appelation selection
77) 2001 Bodegas Palacio Rioja Cosme Palacio y Hermanos 2001
78) Valentin Bianchi CS San Rafael Famiglia 2002
79) Chateau Langoa Barton St. Julien 2001
80) Chalone Syrah Chalone 2002
81) Josef Leitz Riesling Spatlese Rheingau Rudesh. Magdalenekreuz 2002
82) Scala Dei Priorat Cartoixa Reserva 2000
83) La Chablisienne Chablis Premier Cru Grand Cuvee 2002
84) Waterbrook Melange CV 2003
85) Villa Mt. Eden Chard. Santa M. Valley Bien Nacido Vyd. Gr. Res. 2001
86) La Valentina Montepulciano D’Abruzzo 2002
87) Michele Chiarlo Barolo Tortoniano 2000
88) Kanonkop Paul Sauer Simonsberg-Stellenbosch 2000
89) Inama Soave Classico 2000
90) Domaine Des Baumard Savennieres Clos de Papillon 2001
91) Lucien Crochet Sancerre La Chene 2002
92) Domaine du Pegau CdP Cuvee Reservee 2001
93) Rosemount Chardonnay Hunter Valley Show Reserve 2002
94) Cusumano Insolia-Chardonnay Sicilia Angimbe 2002
95) Peter Lehman Shiraz Baross 2002
96) Feudi di San Gregorio Falanghina Sannio 2003
97) Gloria Ferrer Brut Sonoma County NV
98) Argyle PN WV 2002
99) Georges Duboeuf Moulin-a-Vent Domaine des Rosiers 2003
100)Acacia PN NV Carneros 2002

Jólavín í Gestgjafanum

2004-12-10T14:14:00.000Z

Í nýútkomnu hefti Gestgjafans er fjallað um tvö vín frá Vín & Mat og fá þau bæði 4 glös af 5.

Umani Ronchi - Cúmaro 1999 (þrúga: montepulciano)
"... hefur djúpan, kirsuberjarauðan lit. Það er meðalopið í nefinu með þétta og dimma angan af plómum, kirsuberjum, leðri, dökku súkkulaði, þurrkuðum appelsínuberki, lakkrís og leir... vel bragðmikið... Vel byggt og karaktermikið vín sem er gott með rauðu kjöti, villibráð og fínum pottréttum." 4 glös.

Þetta vín fékk 19/20 Í Morgunblaðinu.

St. Eppan (San Michele Appiano) - Pinot Grigio ANGER (þrúga: pinot grigio)
"... Utan um þetta er einnig mjúk fiturönd og af og til gýs upp lykt af nýju smjöri. Þetta er yndislega fersk, hrein og óeikuð angan. Í munninum er það ríflega meðalbragðmikið, sýrumikið og frísklegt með glefsur af sítrónu, appelsínu, greipaldini, hunangi og apríkósu. Vel byggt, rismikið og býsna langt vín sem er frábært með mat, t.d. flestum fiskréttum, ljósu pasta, bökum og hvítmygluostum." 4 glös.

Þetta vín fékk 18/20 í Morgunblaðinu.

Fást bæði í Vínbúðum Kringlunni og Heiðrúnu.

Að auki var mælt með öðru víni frá St. Eppan, nefnilega St. Valentin Gewurztraminer... með hreindýra-sushi (bls.48). Svo kemst ég ekki hjá því að minnast á að í greininni "Jólavín Sælkeranna" (bls 86-90) er undirritaður einn af sælkerunum góðu sem átu og drukku á Skólabrú í nóvember.

Machiavelli

2004-12-07T11:16:00.000Z

Maður og vín

Í kringum borgina Flórens er vínsvæði sem nefnist Chianti Colli Fiorentini (Chianti úr hæðum Flórens). Afurðir svæðisins hafa ekki verið hátt skrifaðar gegnum tíðina - svona vín hússins í besta falli - en eftir framfarir í ítalskri víngerð síðustu tvo áratugi er hægt að finna þarna fáeina framúrskarandi framleiðendur ef vel er leitað.

Machiavelli, stjórnmálafræðingurinn alræmdi, var gerður útlægur frá Flórens í upphafi 16. aldar og settist að á sveitasetri sínu í Sant'Andrea Percussina u.þ.b. 10 km suður af borginni. Kannski voru það ekki svo slæm örlög því með þessu var hann fluttur inn á annað miklu betra vínsvæði sem í dag er nefnt einfaldlega Chianti Classico.

Ég hjólaði og keyrði þarna oft framhjá þegar ég bjó í nágrannabænum La Romola og dáðist að fallegu sveitahúsinu og vínekrunum. Þarna er líka prýðilegur veitingastaður með arinn.

Framleiðandinn á svæðinu heitir náttúrulega í höfuðið á Machiavelli og framleiðir m.a. vínið Chianti Classico Riserva - Vigna di Fontalle 1997. Ég drakk þennan frábæra árgang í gær: Heillandi sveitablær en engu að síður silkimjúkt og fágað; í nefi hlýr og þéttur ilmur (ekki mikill) af salvíu, svartri, þroskaðri plómu og lime; í munni er þessi skemmtilega kitlandi sítrussýra (lime) sem maður finnur stundum í vínum úr Sangiovese-þrúgunni; mild tannín. Mjög gott vín sem ég keypti á 18 evrur ef ég man rétt í þessari sömu sveit fyrir um 3 árum síðan.

Besta vín Ítalíu 2005

2004-11-26T23:54:00.000Z

Síðastliðinn mánudag tilkynntu gagnrýnendur allra helstu "vínbiblía" Ítalíu (Gambero Rosso, Veronelli, Associazione Sommelier, Luca Maroni og L'Espresso) að þeir hefðu komist að sameiginlegri niðurstöðu um hvað væri besta vín Ítalíu. Niðurstaðan var...

...Arnaldo Caprai - 25 Anni 2001 Sagrantino Di Montefalco.

Og að sjálfsögðu flytjum við hjá Víni & mat þetta vín inn til landsins. Stutt er síðan 2000 árgangurinn seldist upp samstundis þegar hann var auglýstur á póstlistanum. Árgangurinn 2001 er væntanlegur fljótlega á næsta ári og ekkert er því til fyrirstöðu að áhugasamir vínkaupendur hafi samband strax til að láta taka frá fyrir sig nokkrar flöskur af besta víni á Ítalíu árið 2005 -- netfangið er vinogmatur@internet.is.

Og verðið: eitthvað um það bil 6.500 kr, eða svona eins og út að borða - fyrir einn!

Best og ekki best

2004-11-26T11:54:00.001Z

Á vínsmökkun á Hótel Nordica síðustu helgi smakkaði ég rauðvín frá Chile sem fullyrt var að þetta væri besta Merlot-vín í heimi. Þessi fullyrðing var byggð á niðurstöðu úr International Wine and Spirit Competition, sem jafnframt var fullyrt að væri besta vínkeppni í heimi.

Vínið -- sem selt er í Vínbúðum á 1.990 kr -- var sannarlega alveg prýðilegt en ég komst ekki hjá því að álykta að mörgum góðum Merlot-framleiðendum hefði láðst að senda vín inn í keppnina. Í þessari keppni er nefnilega einungis valið úr takmörkuðum hópi vína sem eru send í keppnina af framleiðendunum sjálfum. Keppnin gefur því enga mynd af heiminum öllum.

Árlega gefur tímaritið Wine Spectator út lista yfir 100 bestu vín ársins sem meira mark er á takandi. Hins vegar er sá listi líka takmarkaður, af þremur ástæðum: Til að komast inn á listann þarf vínið helst að vera í góðri dreifingu í Bandaríkjunum; dýr vín eiga minni möguleika á að komast á listann en þau sem teljast "góð kaup"; og loks nær listinn nánast einungis til vína sem vínrýnar blaðsins hafa gagnrýnt það árið. Semsagt, góður listi en ekki endilega viðmiðun þegar leita á að því besta.

Meira um smekk Roberts Parker

2004-11-17T11:39:00.000Z

Quel scandale!

Margir, ekki bara Frakkar, furðuðu sig á því að þegar farið var yfir einkunnagjöf Roberts Parker fyrir 2000 árganginn kom í ljós að hann veitti fleiri áströlskum vínum framúrskarandi einkunn en vínum frá Bordeaux, en 2000 árgangurinn er talinn vera einn sá besti frá upphafi. Þannig fengu hvorki meira né minna en 111 áströlsk vín einkunnina 95 og yfir en einungis 44 Bordeaux vín náðu svo góðum árangri.

En þótt Bordeaux sé elsta, virtasta og hugsanlega besta vínsvæði veraldar verður að benda á tvennt: Í fyrsta lagi er verið að bera saman vínframleiðslu heillar þjóðar við tiltölulega lítið svæði í öðru landi. Í öðru lagi gera flestir gæðaframleiðendur í Ástralíu fjölmörg hágæðavín í afar litlu upplagi, meðan framleiðendur í Bordeaux einbeita sér að einu stórvíni og þá í talsvert góðu upplagi — margfalt stærra en hefðbundnu gæðavínin frá Ástralíu. Í lítrum talið á Bordeaux ennþá vinninginn í flokki vína með yfir 95 stig á Parker-skalanum.

Engu að síður endurspeglar niðurstaðan mikla sókn Ástralanna upp á stjörnuhiminn vínsins.

Stundum finnst manni eitthvert vín eiga að fá hærri eða lægri einkunn en um það snýst líka þessi áhugaverði heimur vínsins...forvitni og opið hugarfar - nauðsynlegt, fróðleikur - gagnlegur, en umfram allt.... smekkur hvers og eins. Smekkur Parkers er, þegar öllu er á botninn hvolft, hans eigin persónulega skoðun.

Hver er (hræddur við) Robert Parker?

2004-11-16T14:33:00.000Z

Ansi margir.

Robert Parker er lögfræðingur að mennt og starfaði sem slíkur þar til vínástríðan gagntók hann. Í dag er hann er án efa virtasti og áhrifamesti vínrýnir heimsins, og sem slíkur hefur hann líklega meiri völd í vínheiminum en Alan Greenspan hefur í fjármálaheiminum.

Parker gefur út bækur, heldur uppi vefsíðu með stórum gagnabanka og hefur frá árinu 1978 gefið út tímaritið The Wine Advocate.

Í The Wine Advocate og á vef Parkers er hugsanlega að finna besta safn upplýsinga fyrir vínkaupendur, hvort sem það eru almennir neytendur, safnarar eða vínkaupmenn. Í blaðinu eru engar auglýsingar, engar myndir — aðeins þéttur texti þar sem fjöldi framleiðanda er tekinn fyrir frá ákveðnum svæðum, fjallað um vín þeirra og gefnar einkunnir. Parker þiggur hvorki sporslur frá framleiðendum né ókeypis sýnishorn, heldur kaupir sjálfur öll vín sem hann gagnrýnir.

Bomburnar

Parker hefur verið sakaður um að gefa svokölluðum "bombum" — vínum sem eru ávaxtarík og eikuð — of háar einkunnir, á kostnað vína sem leggja meira upp úr "terroir," eða staðbundnum einkennum sem meðal annars má rekja til jarðvegs og fleira. Parker virðist vera hallari undir vín sem eru djúsí og sexí frekar en þau sem eru einlæg og háttvís.

Vín sem falla undir síðarnefnda hópinn koma aðallega frá Ítalíu og Frakklandi. Umfjöllun Parkers um þessi tvö lönd er þó ekki verri en svo að árið 1993 veitti François Mitterand honum Chevalier dans l'Ordre National du Merite og 1999 gerði Jacques Chirac hann að Chevalier dans l'Ordre de la Legion d'Honneur.

Á þessu ári veitti svo Berlusconi Parker eina æðstu viðurkenningu Ítalíu með því að gera hann að Commendatore in Ordine al Merito della Repubblica Italiana og er hann fyrsti vínrýnirinn sem hlýtur þessa upphefð — ekki síst fyrir að upplýsa neytendur um gæði ítalskra vína.